Malaysian Insider wrote: Dr M: Putrajaya need not apologise for Malay agenda

KUALA LUMPUR, July 9 — Tun Dr Mahathir Mohamad reiterated his belief that the government must not be apologetic for its affirmative-action policies to help the Malay community, saying it helped to ensure public security.

“I think affirmative action is relevant. I saw that, for decades, the country has developed more rapidly under the New Economic Policy (NEP) and our performance outpaced other developed nations.

“If this is true then you can look figures of country’s economic performance during the NEP,” the former prime minister said during RTM’s forum on the 10th Malaysia Plan (10MP) at the Putra World Trade Centre last night.

The ex-premier claimed that the NEP has been fair to all the communities.

“We do not have to be apologetic with the Malay agenda. We just want peace and do not want [the] economic gap to cause racial conflict — especially when the rich is from one race and the poor is from another, [then] the risk of riots is higher.

“We just want a bit of the economic cake so that the Bumiputera can catch up. We want fair, and not equitable, distribution. We are only asking for 30 per cent even though we are 60 per cent [of the population],” Dr Mahathir added.

He also stressed that the Malay agenda was not bigoted and that it was important to allow fair economic distribution.

“The Malay agenda is not racist because we want fair distribution. Special attention is needed to be given to the Malay community because they [are] lagging behind in the economy. So if we give equal treatment to the poor and rich, then how will the poor catch up the rich?” he argued.

Dr Mahathir went on to defend the NEP from criticisms that it had failed to increase Malay equity.

“Our economy is bigger than 1971 when the NEP was introduced. So it might be seen that the Malay equity has declined, but in actuality it didn’t because the equity was not able to keep at pace with the rapid development.

“The economic cake expanded but the equity cake didn’t,” said the country’s longest-serving prime minister, who stepped down in October 2003.

According to him, the NEP should not be blamed for the country’s current economic stagnation.

“I found that several years after I resigned, there were changes made that caused our economy to decline. Our economic decline is due to internal problems but the country leadership at that time did [not] understand and couldn’t solve the problem so many foreign investors deemed our country as economically unhealthy,” he added, in apparent reference to his handpicked successor, Tun Abdullah Ahmad Badawi, with whom he had a falling out.

Dr Mahathir also denied that Barisan Nasional’s (BN) affirmative-action policies had let to its downfall in Election 2008.

“When BN won small in the last general election, many foreign observers said that the people are bored with racial based political parties. But actually they are not bored but disappointed with the leadership that does understand the people’s problem but only prioritised himself and family. So by default, they voted for the opposition to oust the leadership,” he said.

The country’s fourth prime minister also continued his attacks against Prime Minister Datuk Seri Najib Razak’s New Economic Model (NEM), which right-wing Malays fear would end their privileges doled out under the NEP, which ostensibly ended in 1990.

“I think the 10MP is better than the New Economic Model because it gave attention to the problems affecting the Bumiputera. Many were not satisfied with NEM. The 10MP brings us to the core problem, and that is the distribution of wealth,” he stressed.

He also called on the Malay community to remain united or risk becoming a minority power in the country.

“We must not underestimate the minority because they know how to act simultaneously. In America, the Jews are only 10 million but they can still determine who can be the next president,” he said, picking on his favourite theme of Jewish domination.

Sekadar Imbasan..

BERITA UTAMA

ARKIB : 27/03/2006

Pembinaan jambatan ganti Tambak Johor diteruskan


Oleh Mustafa Kamal Basri

SERI KEMBANGAN 26 Mac - Datuk Seri Najib Tun Razak mengulangi pendirian kerajaan bahawa projek pembinaan jambatan baru menggantikan Tambak Johor tidak akan ditangguhkan.

Timbalan Perdana Menteri menegaskan, kerja pembinaan jambatan indah itu akan diteruskan seperti yang dirancang.

Menurutnya, tidak berlaku sebarang kelewatan dalam kerja-kerja pembinaan projek itu,'' ujarnya.

Beliau berkata demikian kepada pemberita selepas pertandingan Golf Ekspedisi Kutub Utara di The Mines Resort and Golf Club, di sini hari ini.

Bagaimanapun menurutnya, Kabinet setakat ini belum membincangkan hasil rundingan antara Malaysia dan Singapura berhubung perkara itu.

Najib mengulas rundingan dua hala peringkat pegawai kanan (SOM) antara kedua-dua negara bagi membincangkan pelbagai isu tertunggak termasuk isu pembinaan jambatan baru bagi menggantikan Tambak Johor.

Rundingan peringkat SOM Kementerian Luar kedua-dua negara itu disambung semula pada 10 Mac lalu di ibu negara sebelum diteruskan di Putrajaya.

Menteri Luar, Datuk Seri Syed Hamid Albar berkata, hasil rundingan peringkat pegawai itu mencapai kata sepakat untuk mengatur satu mesyuarat teknikal bagi membincangkan tuntutan tambahan termasuk kebenaran menggunakan ruang angkasa Johor oleh jet pejuang Singapura dan konsesi pasir.

Sehubungan itu, beliau berkata, kementeriannya perlu mendapat mandat daripada Kabinet sama ada untuk menghadiri mesyuarat teknikal itu atau sebarang arahan lain.

``Kalau Kabinet putuskan untuk teruskan (perundingan) dengan mesyuarat teknikal, kita teruskan. Jika tak perlu, kita akan teruskan dengan pembinaan Jambatan Indah tanpa berunding dengan mana-mana pihak,'' kata Syed Hamid.
Ketika ditanya perkembangan perundingan antara kedua-dua negara, Najib berkata, kerajaan sentiasa meneliti perkembangan rundingan itu.

Sebelum itu, beliau menyambut ketibaan Yang di-Pertuan Agong, Tuanku Syed Sirajuddin Syed Putra Jamalullail bagi merasmikan pertandingan Golf Ekspedisi Kutub Utara.

Yang di-Pertuan Agong dan Najib turut mengambil bahagian dalam pertandingan itu yang bertujuan mengumpul dana bagi ekspedisi ke Kutub Utara oleh Datin Paduka Sharifah Mazlina Syed Abdul Kadir April tahun depan.

Seri Paduka turut berkenan menyampaikan hadiah kepada para pemenang pada satu majlis jamuan tengah hari selepas pertandingan itu.

Tun Daim's Speech At Leaders For Tomorrow (L4T)

Since my second retirement in 2001, I have accepted only one invitation to
speak in Malaysia and that was in 2004.

So to accept this invitation, it took some serious thinking on my part. I
have spoken many times overseas but at home I think people may be tired of
hearing me talk all the time so as a retiree I should just keep quiet!

"I accepted this invitation because I have great faith in our young people.
For us as a nation to grow and succeed in the future we need good leaders
and you here are our leaders of tomorrow.

So, thank you Tengku Zafrul Aziz for inviting me. The topic you chose is
interesting - Jaguh Kampung, A Personal Perspective on Business Outside
Malaysian Shores.

Nowadays, the term Jaguh Kampung seems to suggest our failures. It dismisses
our achievements and local successes. It portrays us as a failure overseas.
It looks down upon us. It used to refer to sports, now it encompasses
business.

I do not see anything derogatory about being a Jaguh Kampung, for how can
you succeed globally if you have not achieved success even at home. It is
here that you hone your skills, know of your strengths and weakness, make
your mistakes and learn from them; it is here that you plant the seed of
your success overseas. It is only negative when you are successful at home
yet not able to translate the same success abroad. Why?

It has been argued that Malaysians are far too comfortable at home and
therefore cannot stand the competition outside. For the Malays particularly
it is said that we do not have the history of migrants who came in junks and
sampans to make a new life in a new land; that we have no history of doing
business and that there is no NEP overseas.

I don't subscribe to such an argument. Many non-Malays fail too. Many
non-Malays who have succeeded here with Government help have failed
overseas. It has nothing to do with race and everything to do with
ourselves. We have to see our own strengths and weakness to know why we
succeed and why we fail. I have no sociological or anthropological thesis on
this but I can tell you of my personal experience to illustrate, if that is
of any help.

So, I guess I shall start from the beginning. I come from a small place
called Lorong Kampong Padang in Kota Tanah, Seberang Perak, Kedah. Growing
up I was confused, we had no padang, no kota (fort), no perak (silver)! It
was a small kampong where everyone knew everyone. Yet this village produced
3 doctors, 2 veterinary surgeons, a dentist and may top civil servants. As
far as I knew, they were no lawyers, yet my father kept urging me "Grow up
to be a lawyer".

Two of the three doctors were Dr Mahathir who married another doctor, and Dr
Bakar who married Tan Sri Dr Salmah, the first female Malay doctor in the
country. Amongst my schoolmates and seniors were Tan Sri Hanafiah Ahmad of
Tabung Haji, Tan Sri Hanafiah Hussein, the first Malay Chartered Accountant,
and Tan Sri Bakar Hamid, Head of Income tax. The list goes on.

The late Tun Zahir (Speaker of Parliament) helped me with my admission to
Lincoln's Inn. In London I was friends with other students some of whom went
on to become Judges, Chief Justices, President of the Ct. of Appeal, Lord
Presidents, top Civil Servants etc. I learnt politics from the likes of Syed
Albar and even when back in Kuala Lumpur he would come to my house weekends
and drive me around Kuala Lumpur introducing me to the whos who of Malay
politics. Hussein Onn would tell me Malayan political history.

When I moved to Kelantan I got to know the various political leaders in PAS
like Asri, Zulkifli and Wan Mustapha. In fact PAS was the first to offer me
to stand for election. When I joined the Legal Service, I served in Johor
and Perak and built up further my network of friends.

When I was in private practice I represented the Governor of Sarawak in the
case of Stephen Kalong Ningkan. I was in Allen & Gledhill then and a very
junior lawyer too but the senior partner asked me to do it as he thought
that I was able to handle it as he considered me well read and thorough in
my work plus he knew that I was well versed in the politics of the day. It
was during this case that I got to know Tun Razak, Tun Rahman Yakob and Tan
Sri Taib Mahmmud. At 28, I attended my first Cabinet meeting to brief the
Cabinet on the case. I never thought that 18 years later I would be
attending it weekly.

Tengku Razaleigh and Manan Othman for reasons known to themselves,
recommended to Hussein Onn that I be appointed a Senator. Suddenly people
wanted to find out who this Daim was. Manan when he was Minister of Public
Enterprise, put me on Board of UDA as I was recognized as a successful
property developer then and later made me chairman of Peremba. When Tun
Mahathir became PM, he appointed me as Chairman of Fleet Group. Tan Sri
Sanusi made me Chairman of Rakyat First Merchant Bank. In 1984, Tun Mahathir
made me Minister of Finance.

It is from all these people that I learnt so much and who had in some way or
the other helped me in my professional, business and political life.

I was also a busy body and had an opinion on everything. I was there when
Tan Chee Koon, Lim Chong Eu and Syed Hussein formed Parti Gerakan. I took
part in the debate on the issue of Bahasa Kebangsaan and had friends who
alerted me that I was to be arrested under the ISA on the issue. I wrote
letters to the Prime Ministers in office, offering them my 2 cents worth,
the advice unasked and often ignored but that did not deter me.

I started my private practice with some savings and a RM60k loan from MARA.
I furnished my office frugally and spent the rest on the stock market. When
May 13 came I almost lost the shirt on my back. I learnt there and then that
the stock market is not a casino for me to gamble in but that investment has
to be made through informed choices. Later when I decided to go back to the
market I only invested in quality and strategic stocks.

Before I could invest in these quality stocks I had to make money to pay off
my debts. Luckily I had my practice; but the need to succeed was too strong
for me to remain purely a lawyer. Not one to give up, I decided to go into
business. I invested in a salt making business - everyone needs salt right?
well, an unseasonal storm washed that away! I went into many businesses that
didn't do too well, until I decided to go into property development. I
approached Dato Harun Idris then MB of Selangor for a piece of an abandoned,
disused mining land. I paid the premium for it and finally was on the road
to success. It was not easy going. It would have been easier if it was a
piece of flat estate land, instead I had manylakes to be filled before I can
build.

But if it had been easy then I'm not sure I would have learnt the lessons
that failure teaches you. Failure is a great teacher if you are willing to
learn. My tenacity was my strength. I never gave up. As Churchill said
"Success is not final and failure is not fatal. It is the courage to
continue that counts". I stumbled, picked myself up and continued.

By the time I was in my mid thirties I was a millionaire. With the money I
made I went looking for my strategic stakes not only in the stock market but
also in properties. By the time I join the Cabinet I was the shareholder of
Raleigh Bhd (a name famous worldwide for its bicycle, made since 1887)
Raleigh had shares in Prudential and had landed properties and another
listed company. I bought into UEP which had a 1,400 acre land bank which I
later reversed into SIME for shares, making me the single largest
shareholder of SIME then. I also had a Joint Venture with the State
Government of Kedah to develop 2,000 acres of converted land. Maluri also
JV'ed with PNB to develop 600 acres of land in Kajang. I had a housing
estate in Malacca. My land bank was massive. I was also a founding
shareholder and chairman of TV3. I was also the largest individual
shareholder in Nestle, and in Jaya Jusco. I had 4 factories in Malacca
producing cast iron, plastic, packaging and preserved foods. I also invested
in a haulage company. I also had a stake in UMBC Bank. I'm telling you all
this not to show off and impress you but to share with you my journey.

When I was asked by Dr Mahathir to join the Government I had to think very
carefully. I knew it will be a sacrifice on my part to take the offer but
then this would not be the first time I have been asked to sacrifice in the
name of national interest. When I had the opportunity to increase my share
in SIME to 30% Dr. Mahathir heard about it and asked me not to take it up as
it would be better to be given to PNB. When UMNO youth objected to MCA
buying shares in UMBC, MCA approached me to exchange my controlling shares
in Malaysian French Bank for a non controlling stake in UMBC. I was not keen
to give up control in one for non-controlling in another, further I had to
borrow as I was buying into a bigger bank, but the government insisted on
the exchange for economic and political stability. By the time the deal was
completed I was made MoF and later had to sell my stake. The government
insisted that I can only sell to a Bumi or Bumi company and at cost too! I
had much higher offers from non Bumis and could have made money on this sale
but I have no choice. On top of it all, I had to pay tax on the sale too!

As I said earlier, it was a sacrifice on my part. Joining the Government
also meant that I would have to give up my business. I was rich and answered
to no one. I was carefree and wanted to enjoy the fruits of my labour. I had
my privacy which I value highly. It was a difficult decision to make. I took
more than a month to think it over. Whilst I would sacrifice a life of
greater wealth, there is more to life than making money and more money. At
some point you have to look beyond material wealth and personal interest. In
the end the call to serve was made, partially because growing up my father
had always drummed it into my head that there was no better calling than to
be serving the government. That to be of service is an honour. And he also
thought that I should be Prime Minister. In fact when I was appointed MoF
and I told him, he replied "bukan PM?"!! Obviously he thought very highly of
me.

There has been bouquets and brickbats, but I did not take the job to win a
popularity contest. National interest comes first and in the end, you have
to do what you think is best for the nation. Joining the government has
brought me immense satisfaction to see the economy succeed from an agrarian
economy to an industrialised economy. If I had not joined the government I
would have been far richer in wealth but so much poorer in experience. If
there is any regret, it is regret for the loss of my privacy.

I couldn't have done all this on my own. The friends I knew, the network I
built was very useful. You cannot be successful if you are a hermit staying
in your house watching TV after work. Whether its through school, work or
sports, there is always an opportunity to meet people. Networking, building
relationships, what the Chinese called "quan xi", is important in business -
you never know who you meet may be your guardian angel in disguise. Of
course I'm not suggesting that you make friends for an ulterior motive - if
you are not sincere, people can see through you. If you use people, it can
only work once or twice before you lose your reputation and that, if once
lost cannot be recovered.

Whenever I travel and meet people I would always write to them, to thank
them, to keep in touch, to invite them over etc. So wherever I went I always
knew someone or the other. But mix with like minded people. Your so called
friends can lead you astray. As I have said earlier,networking is very
important but is of no use when all you do with your network of friends is
to "omong-omong kosong".

Saudara, Saudari / Ladies and Gentlemen

After retirement I had no ministry and no company to run. All my life I have
been active and staying home doing gardening and playing golf did not appeal
to me. So I went to the Kennedy School of Government at Harvard. I spent my
time reading, meeting people, attending lectures. After a few months I was
restless. I reassessed my situation - do I restart in Malaysia? If I did,
and succeeded, my success would be questioned as I still had friends and
contacts both in and out of Government. I had nothing to prove but I thought
if I could succeed in Malaysia, maybe I could do so overseas. As I've said
earlier Malays have been criticised that they can only succeed because of
the NEP, I thought that I owe it to the Malays to prove otherwise.

In the course of my work as MoF I travelled and engaged with various people,
government and non-government everywhere. I had visited Eastern Europe and
was convinced that Russia could not hold on to them for very long.

In 1994 I started my banks in Republic of Czech and then Hungary, Albania,
Bosnia. Whatever we may say of Russia, it left behind a very good education
system and excellent infrastructure. Still, it was tough to do business
there. There is the question of language and there was no experience of
market economy. It was not easy to get Malaysians to work there and the
locals were used to working for the government. We had to motivate them to
work for profit, to understand that we go into business to make profit,
profit to pay salaries, bonuses and to expand.

If Eastern Europe was tough, Africa was tougher. Why Africa? Its too long to
go into but if you are interested I've given my reasons in a separate paper.
Its with Tengku Zafrul. It was not easy for us to start in Africa. We were
not Citibank or HSBC or Standard Chartered. Whilst most of the Governments
in Africa knew me when I was MoF and I was involved in both the Smart
Partnership and South-South Cooperation, nobody knew the Bank. Tun Dr.
Mahathir's name carries a lot of weight and Malaysia under him was held in
high esteem. All these helped but we still had to prove ourselves and
further we had to carry the burden of maintaining Malaysia's good name.
Failure was not an option.

Africa was tough. There was little discipline, most do not have the
expertise nor the experience. The better ones had left and were in Europe or
America. The pool to draw staff was small. If it was difficult to entice
Malaysians to Eastern Europe, you can imagine what it was like to ask them
to go to Africa!

We started from scratch. Fortunately for me, I had an excellent team who
understood and shared my vision. The team you build is critical. You cannot
do it alone.

My team were as determined as me to succeed. We had put our money there and
our reputation and the country's reputation were at stake. My team were
motivated and prepared to sacrifice the comforts of home to blaze a trail
there. It was pure team work and dedication that made it. Without a good
team, no way would we be where we are today. Our banks have won many awards,
particularly Euromoney's Bank of the Year awards, some of them repeatedly. I
am very proud of them. And I must add that we have a good reputation in
Africa. Wherever I go and I meet Presidents, Prime Ministers, MoF, Governors
of Central Bank of countries where we operate and where we don't, they now
know us and of us and are happy with us. They see that we have been fair and
honest. We treat them as partners and equals. We train the locals and it is
a measure of our success that our local staff are always in demand and
poached by other financial institutions. We get a lot of requests to open up
in their countries but we are limited by our resources. We cannot
over-stretch ourselves and end up with quantity but not quality. Quality is
of the utmost importance.

Today we have a presence in 10 countries in Africa and have also expanded
our reach into Asia; Indonesia, Bangladesh, Laos, and are looking at other
neighbouring countries. People must think that you have to be immensely rich
to be in Europe, Africa and Asia, but that is not true. When we first
started, the paid up for each bank was only US$2 million. Today a European
bank's paid up must be at least Euro 5 million, in Yemen for example, US$20
million, and in Nigeria US$100 million. With that kind of requirement, we
had to reassess our business plans. We sold off Europe and with the proceeds
decided to go to Asia.

In every business you start with a plan but the plan has to re evaluated,
reassessed, and reconsidered at every turn. What works today may not
necessarily work tomorrow. Facts change, operating conditions change and we
must change with them. Business is not static and we cannot run on the spot.

I know I have gone on too much, boring you with my personal history. I
should have just quoted my son's one paragraph biography he wrote of me when
he was in primary school: "My father was born in Kedah. He studied law and
became a lawyer, then a businessman, then MoF twice. He is now retired and
runs banks and does charitable work. He is a good father because he plays
football with me."

Seriously, though, what distinguish one who succeeds from one who fails?
Everyone I'm sure starts out wanting success, but it has been said that
success usually comes to those who were too busy to look for it. It is a
sacrifice. You will have to defer immediate gratification and forgo leisure.
You have to be the first to arrive and the last to leave. It really is hard
work and nothing else. There is just no substitute for hard work. But you
cannot work hard stupidly. You have to plan, execute the plan, change the
plan when necessary to suit changing situations. As was said by Darwin - "It
is not the strongest of the species that survive, nor the most intelligent,
but the one that is most adaptable to change". How do you know that the
situation changes? You have to read, read and read. Read all the time. Be
curious about the world around you. Try to keep up with the latest in
technology and business, the latest trends and the geo political changes
too. As an example, when I read that the French Government was nationalising
its banks I realised that it would have to sell its bank in Malaysia as
Malaysia then did not allow government owned banks to operate in Malaysia. I
saw an opportunity here and decided to contact the French Government to take
over the Indo-Suez Bank which I later renamed the Malaysian French Bank.
Nothing ventured, nothing gained.

It is also important that you take the opportunity to work in and learn from
businesses that have been successful. It is no embarrassment to say you
don't know and to be aware of your own limitations. Never be too proud to
learn from others. But on the other hand, do not follow blindly. If someone
is successful at one thing it does not mean that you can too. You have to
know yourself. It helps if you can do something that you love. As Confucius
said "Choose a job that you love and you will never have to work a day in
your life". You have to be hands-on. No one is interested in your success
except you. Its your money, and in most cases, borrowed money. You have to
ensure your own success. You are your own best asset and the master of your
own destiny, to make your own future. You have a choice to either work hard,
remain committed, diligent, determined and disciplined or just buy a lottery
ticket and hope to get rich overnight!

For the Malays particularly I say this to you - do not be afraid of
competition. We are used to competing - we have other races to measure
against, so there is no reason why we can't succeed. Don't believe in
handouts, there is no such thing as a free lunch. Handouts do not test you
and when faced with adversity, the price of that handout is failure.

For the Non-Malays, I say this to you - Do not accept any discrimination or
perceived discrimination as an excuse for failure. See it as an obstacle to
overcome and an opportunity to strengthen your resolve.
Do not fear the fear of failure. Do not fear to take chances. Do not fear of
making mistakes that will shatter your confidence and fill you with doubts.
You have to take a chance on life. When one door closes another opens but
you have to look for that open door and not remain fixated on the closed
door. Move on, you have done what you can. Learn from it and that will give
you confidence in the next venture.

In your quest for success, be wary of making compromises; your values and
beliefs will be tested. Have a clear conscience in what you do as you have
to face the mirror everyday. Do not let praise go to you head nor criticism
weigh you down. Have faith in yourself and faith in God. He will not let you
down.

When you have achieved material successes, live simply and shun extravagance
and arrogance. Do not lose all that you have achieved because you were
resting on your laurels. What happens when that laurel wilts? Be humble and
reach out to those less fortunate than you. Your success is an obligation
and a responsibility to your society and it is only when you give back to
society that you are truly successful.

Ladies and Gentlemen/ Saudara, Saudari

Be brave to leave your 'kampung' and go anywhere in the world to claim your
future. I wish you well.

Thank you."

DEB masih lagi diperlukan - Tun Mahathir

KUALA LUMPUR 16 April - Bekas Perdana Menteri, Tun Dr. Mahathir Mohamad berkata, belum tiba masanya lagi untuk Dasar Ekonomi Baru (DEB) yang bermatlamat menyusun semula ketidakseimbangan sosioekonomi Melayu dihapuskan.

Beliau berkata, sekiranya dikaji taburan kekayaan negara, masih terdapat keadaan ketidaksamarataan antara kaum yang sudah tentu memerlukan langkah memperbaikinya diambil.

"Kita masih memerlukan masa dan kita perlu bersabar. Saya tidak fikir ia akan membawa kerugian besar kepada komuniti lain.

"Dasar ini tidak membantut perkembangan negara dan tiada rakyat yang lari dari negara ini hanya kerana ketidakadilan kerajaan," katanya.

Beliau berkata demikian pada sidang akhbar selepas menghadiri Majlis Pidato Perdana bertajuk Majlis Amanah Rakyat (Mara) Menggalas Amanah Bumiputera sempena ulang tahun organisasi tersebut yang ke-44 di sini hari ini.

Hadir sama Pengerusi Mara, Datuk Seri Idris Jusoh dan Ketua Pengarahnya, Datuk Ibrahim Muhamad.

Terdahulu, dalam ucapannya, beliau berkata, orang Melayu perlu berdiri di atas kaki sendiri dengan tegap tanpa 'bertongkat' dan bantuan kerajaan.

Beliau berkata, orang Melayu tidak harus menganggap bantuan kerajaan kepada mereka sebagai satu yang boleh dibanggakan kerana 'tongkat' hanya akan diberikan kepada golongan yang lemah.

Selain itu, katanya, maju mundurnya sesebuah bangsa bergantung kepada nilai hidup yang diamalkan dalam kehidupan seharian.

"Jika nilai hidupnya tidak sesuai dengan kejayaan, maka gagallah bangsa tersebut walaupun banyak peruntukan diberikan kepada mereka," katanya.

Dalam pada itu, beliau turut mempersoalkan sampai bilakah orang Melayu harus tinggal di kawasan yang digazetkan sebagai tanah rizab untuk kaum tersebut.

Menurut beliau, orang Melayu sebenarnya mempunyai kebolehan untuk berdaya saing dalam ekonomi dan berupaya membeli tanah bangsa lain di bandar.

Namun katanya, kelemahan orang Melayu disebabkan oleh keinginan untuk mencapai kekayaan dengan jalan pintas dan pada masa sama lebih mudah menghabiskan segala kekayaan tanpa memikirkan pelaburan untuk jangka masa panjang.

Sehubungan itu, beliau menggesa orang Melayu supaya meningkatkan ilmu pengetahuan dan 'berlari' lebih pantas ke hadapan untuk setanding dengan kaum-kaum lain di negara ini.

"Peluang yang diberikan dalam DEB harus dihargai sepenuhnya supaya kita dapat bersaing dengan kaum lain tanpa sebarang peruntukan," katanya.

Dalam pada itu, beliau turut berkata, pelajar bumiputera seharusnya memanfaatkan laluan mudah ke universiti awam di negara ini untuk memperoleh pengajian di peringkat tinggi.

Beliau juga mencadangkan supaya kurikulum pembentukan karakter dimasukkan ke dalam pengajaran supaya mahasiswa dapat dididik dengan nilai-nilai murni untuk mencapai kejayaan selain mencegah amalan rasuah.


Utusan Malaysia-16 April 2010

Tuduhan liar terhadap hak Melayu

KUALA LUMPUR 5 April - Dakwaan bahawa dasar membantu orang Melayu dalam bidang perniagaan menjadi ancaman kepada Model Ekonomi Baru (MEB) sehingga menyebabkan pelabur asing beralih arah ke negara lain adalah satu tuduhan liar yang tidak bertanggungjawab.

Pakar ekonomi dan pertubuhan bukan kerajaan (NGO) menyifatkan pandangan sedemikian adalah salah satu bentuk tekanan secara halus kepada kerajaan di samping memberikan gambaran yang salah kepada pelabur asing.

Tegas mereka, dasar membantu kaum majoriti yang masih ketinggalan bukannya perkara baru kerana usaha itu diiktiraf oleh piagam Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB).

Pakar ekonomi, Datuk Salleh Majid berkata dasar afirmatif oleh mana-mana kerajaan di seluruh dunia juga tidak pernah menyebabkan pelabur asing tidak menanam modal.

Jelas beliau, punca ketidakhadiran pelabur asing adalah ekonomi negara masih terperangkap dalam sistem berasaskan buruh dan bukannya berpaksikan teknologi tinggi dan ilmu pengetahuan.

"Kenyataan sedemikian menunjukkan penuturnya tidak bersetuju dengan dasar afirmatif yang dilakukan kerajaan walaupun Perdana Menteri telah memberi jaminan ia akan dilaksanakan dengan saksama.

"Jangan bagi hujah yang tidak berlandaskan fakta kerana yang menjadi masalah kepada Dasar Ekonomi Baru (DEB) sebelum ini adalah pelaksanaannya, apa yang nak dibuat sekarang adalah perubahan dari sudut itu," katanya yang dihubungi Utusan Malaysia, di sini hari ini.

Beliau memberikan reaksi kepada tulisan, Pengarah Eksekutif, Dewan Perdagangan dan Industri Antarabangsa Malaysia (MICCI), Stewart Forbes yang antaranya menyatakan jika kerajaan akur dengan desakan pihak tertentu yang mendapat perlindungan istimewa, seluruh struktur Model Ekonomi Baru (MEB) akan terjejas.

Dakwanya, ia juga boleh menyebabkan pelabur asing yang skeptikal beralih ke negara lain untuk menanam modal.

Sementara itu, Salleh menegaskan dasar membantu orang Melayu bukannya satu isu dengan syarat penerima faedahnya terdiri daripada individu yang berkelayakan dan berkemahiran tanpa membabitkan amalan kronisme.

Dalam perkembangan berkaitan, beliau menjelaskan apa yang dilakukan orang Melayu hari ini hanyalah untuk mempertahankan hak mereka kerana ada pihak tertentu yang sengaja buat-buat tidak faham.

"Sanggupkah kerajaan melihat orang Melayu yang merupakan majoriti lemah ekonominya dan jauh ketinggalan berbanding orang Cina dan India.

"Perkara ini kalau dibiar berterusan akan mendedahkan negara kepada ketidakstabilan sosial," katanya.

Sementara itu, Timbalan Pengerusi Persatuan Pengimport dan Peniaga Kenderaan Melayu Malaysia (Pekema), Datuk Zainuddin Abd. Rahman turut senada menolak andaian bantuan kerajaan kepada orang Melayu akan mengganggu-gugat pelabur asing.

Secara sinis Zainuddin berkata, beliau juga faham ada pihak tertentu di negara ini mahu melihat dasar sedemikian dihapuskan terus oleh kerajaan.

"Apa yang sebabkan pelabur asing tidak berminat adalah sistem kita, contohnya permohonan untuk memulakan operasi mengambil masa yang terlalu lama untuk diluluskan.

"Lihatlah senario di Thailand, sektor automotifnya berkembang pesat kerana sokongan berterusan daripada kerajaan, tidak seperti di Malaysia yang dasarnya berubah-ubah apabila bertukar menteri," katanya.

Presiden Pertubuhan Pemikir Profesional Melayu Malaysia, Datuk Dr. Kamaruddin Kachar pula membidas pihak yang mengetengahkan pandangan sedemikian sebagai melatah tidak bertempat.

Beliau turut mempertikaikan kenapa pihak terbabit membuat 'bising' dalam perkara yang tidak berasas.

"Kalau tak tahu, tak faham, bacalah buku sejarah kerana matlamat jangka panjang kerajaan ialah perpaduan," tegasnya.

sumber...Utusan Malaysia

YABhg Tun. Dr. Mahathir Mohamad, di Majlis Ramah Mesra Aidil Fitri Kelab Che Det Dot Com, Pada 18 Oktober 2009Hotel Putra KL.

Bismillahirrahmaniraahim. Assalamualaikum WBT.

Yang Berbahagia Saudara Pizi Jihat, Presiden KelabCheDet.Com, Yang Berbahagia Saudara Zainudin Husin, Pengarah Program, ahli-ahli KelabCheDet.Com seterusnya Tuan-tuan, Puan-puan, hadirin sekalian. Saya terlebih dahulu ucapkan terima kasih kerana dijemput ke majilis ini yang seperti kata juruacara tadi ia adalah satu majlis yang istimewa.



Saya sebenarnya tidak tahu berkenaan dengan adanya KelabCheDet.Com ini. Tapi bila saya dengar-dengar saya pun tak terfikir apa bentuknya. Tapi hari ni saya dapati ramai juga, bukan sahaja dari Kuala Lumpur ini tapi dari seluruh Negara bahkan termasuk Singapura juga yang mempunyai ahli, kelab ini. Jadi saya bersyukurlah kerana ada begitu ramai yg sanggup mengadakan kelab ini.



Saya menjadi blogger kerana tak dapat menyuarakan pendapat saya melalui saluran-saluran biasa setelah saya letak jawatan. Jadi … dengan itu setelah dipujuk oleh beberapa orang saya buat keputusan untuk menulis dalam blog dengan penuh kesedaran bahawa tak mungkin saya menjawab segala komen-komen yang akan dibuat. Jadi banyaklah komen-komen yg dibuat yang tak dijawab oleh saya. Walaupun komen-komen itu bernas belaka, dan… saya fikir ada baiknya kalau saya menjawab tetapi kerana masa tak izinkan saya tak dapat menjawabnya.



Kita sekarang ini lihat di kalangan rakyat Malaysia ini khususnya org melayu banyak sudah badan-badan NGO yg ditubuhkan. Saya berpendapat bahawa banyaknya badan-badan NGO ini ialah oleh kerana dahulu kita berpendapat bahawa kita mempunyai perwakilan kita yang mampu untuk menjaga kepentingan kita. Tapi entah bagaimana sudah timbul perasaan kecewa dan ramai yang telah menubuh NGO…badan NGO untuk menyuarakan pendapat orang melayu. Dan dalam perkara ini, kita bersyukur kerana kalau dahulu kita tak dapat suarakan pendapat kita melainkan melalui media cetak dan media elektronik, sekarang ni kita berpeluang untuk menyuarakan pendapat kita melalui internet, melalui blog. Dan ini adalah satu kemudahan yang perlu kita hargai dan kita bersyukur dengannya. Kerana seperti biasa, media boleh diguna dengan baik dan boleh juga disalahgunakan. Dan saya harap tak ramai yang akan salahgunakan media yg baru ni. Kita berpendapat bahawa media ini tidak dapat dikawal…tidak dapat dikawal oleh pihak pemerintah walaupun ada juga pihak lain yang mungkin boleh mengawal. Saya.. setelah saya mendapat komen dan visits yang banyak, kononnya ada masalah sikit jadi pihak berkenaan tidak dapat melayankan segala tulisan-tulisan saya. Saya menunggu sehingga dibolehkan.. tapi oleh kerana tak dibolehkan, maka terpaksalah saya cari server yg lain. Saya gunakan server yg itu utk beberapa lama dan saya dapati pula pemilik server itu pun mempunyai agenda yang berlainan daripada saya. Khususnya dianya mempertahan rasuah, sedangkan saya tak bersetuju dengan rasuah. Jadi dengan kerana itu saya pindah sekali lagi cari server yang lain. Jadi saya bersyukurlah kerana masih ada lagi ada orang yang boleh melayan keperluan saya.



Saya berpendapat bahawa media ini amat baik bagi kita dan harus kita gunakan dengan cara yg baik untuk menjayakan cita-cita kita. Saya seperti mana yang Tuan-tuan tahu saya dah pencen. Jadi.. dulu masa jadi Perdana Menteri senang sikit.. bila dah pencen ni tak ada kuasa susahlah sikit. Tapi oleh kerana saya berpendapat, walaupun pada mulanya saya berharap setelah saya bersara maka tak perlu lagi saya memberi pendapat ataupun menegur ataupun berkata apa-apa berkenaan dengan pemerintah. Malangnya.. saya terpaksa membuat teguran-teguran dan kerana, mungkin kerana saya buat teguran yang banyak maka akhbar tidak lagi menyiarkan teguran-teguran saya. Selepas itu apabila saya di’blackout’ maka terpaksalah saya buat teguran melalui blog. Dan ini saya fikir disebabkan oleh perbezaan pendapat, mungkin antara saya dan pihak yang memerintah.

Saya berjaga-jaga juga dalam membuat teguran supaya tidak membuat satu kesalahan yang mungkin akan menyebabkan pihak yang berkuasa mengambil tindakan ke atas saya. Bukan kerana takut.. tapi masa tak cukup. Kalau kita kena masuk dalam tahanan umur yang lebih ni.. kita tahulah tiap-tiap saat sekarang ni lebih mahal harganya kepada saya daripada kebanyakan orang-orang yang muda. Orang yang muda memikir bahawa dia mempunyai unlimited time tapi sebenarnya limited. Saya tak tahu berapa banyak time yang ada lagi sebab tu saya berjaga-jaga supaya dapat saya gunakan media ini tanpa gangguan.

Saya berpendapat bahawa kita semua boleh guna media ini dengan cukup baik. Masalah kita banyak. Masalah orang melayu banyak. Masalah Negara kita juga banyak. Negara kita ini adalah Negara berbilang kaum. Tapi kita sudah sampai kepada satu ketika yang mana apabila orang melayu mempertahankan dirinya maka ianya dituduh sebagai racist seolah-olah dia tidak boleh langsung pertahan.. bukan serang tetapi pertahan saja diri dia. Sedangkan apa yang dipertahankan itu memang pun termaktub dalam perlembagaan Negara kita, dalam sosial kontrak yang yang telah diadakan dahulu. Jadi oleh kerana kita dapati media biasa ini tidak nak ketengahkan soal-soal ini maka internet ini menjadi begitu penting. Sesungguhnya kita masih menghadapi banyak masalah dan kita harus guna sistem ini. Dan kalau kita berkuasa ke atas akhbar dan media elektronik hendaklah kita guna alat-alat ini untuk menyampaikan mesej kepada seluruh rakyat, orang melayu khususnya. Kerana saya berpendapat bahawa orang melayu masih memerlukan bimbingan. Kita bukan tidak punyai kebolehan. Kebolehan kita tak kurang daripada yg lain. Tetapi oleh kerana kita tidak pegang kepada nilai-nilai yang baik, dan dengan itu kita kurang berjaya. Sebaliknya kalau orang yang sama kalau dia memegang kepada nilai yang baik maka dia tetap akan berjaya dan kita tidak lagi akan bergantung kepada perlindungan tertentu, tidak perlu menggunakan tongkat supaya kita dapat berjalan, sebaliknya kita boleh berjalan dengan tegap dan kita berdiri sama tinggi dan duduk sama rendah dengan kaum-kaum yg lain. Jadi adanya media ini membolehkan kita mencuba, menasihat, memberi tunjuk ajar kepada kaum bangsa kita supaya mereka akan dapat bangun dan mempertahankan kedudukan mereka bahkan akan memajukan diri sehingga mereka tidak kurang daripada orang-orang yang lain.



Sesuatu bangsa itu hanya akan maju kalau budayanya.. saya fikir Tuan-tuan mungkin nak dengar cerita ni lama… saya bercakap pasal budaya inilah.. tiap-tiap tahun masa jadi Perdana Menteri. Dalam ucapan-ucapan saya cakap betapa pentingnya budaya dalam menentukan sama ada kita berjaya ataupun tidak. Jadi tugas kita sekarang ini adalah untuk membentuk budaya terutamanya nilai hidup yang perlu dipegang oleh kita, diamal oleh kita yang mana nilai hidup ini akan menentukan kejayaan bagi kita. Sebab itu saya tak rela bekerjasama atau pun mengguna khidmat daripada satu puak yang berpendapat bahawa rasuah itu memang tidak boleh dielak dan dengan itu tak guna kita menentang rasuah. Bagi saya rasuah akan meruntukan bangsa kita, Negara kita dan agama kita. Jadi sama ada kita dapat mengurang, saya tak fikir kita boleh hapuskan secara langsung rasuah tapi kita harus kurangkan rasuah ini. Kerana kalau adanya rasuah dalam maysarakat kita, percayalah kita tak boleh maju sampai bila-bila pun. Bahkan kita akan hancur, akan menjadi mundur dan akan hancur dan mungkin hilang dari muka bumi ini pun. Sebab tu saya kerap sangat bercakap berkenaan dengan rasuah. Saya mintalah ahli-ahli KelabCheDet.Com ini akan pegang kepada betapa pentingnya kita berusaha untuk menghapuskan rasuah, di kalangan kita dan di kalangan sesiapa sahaja yang berdekatan dengan kita dan di kalangan rakyat Negara kita ini khususnya rakyat yang berbangsa melayu beragama Islam seperti kita. Percayalah jikalau kita dapat menjayakan satu ini saja kita akan jadi lebih berjaya.. dan boleh bersaing dengan sesiapa saja.



Yang keduanya ialah ramai daripada kita melihat ramai daripada pekerja asing datang ke Negara kita. Kenapakah mereka datang ke Negara kita? Sebabnya.. biasanyalah, pada pandangan saya, observation saya, mereka datang ke sini kerana ada kerja-kerja yang kita tak sanggup melakukannya. Kita lebih rela membenarkan pendatang membuat kerja-kerja tertentu. Kita tak serik, tak terfikir mendalam tentang sejarah kita tentang keadaan kita sekarang ini.. kenapa dianya berada seperti sekarang ini. Sebabnya ialah walaupun Tanah Melayu ini, adalah negeri orang-orang Melayu belaka, tetapi oleh kerana kita tidak sanggup untuk membuat kerja tertentu, maka pihak penjajah telah membawa masuk orang asing dengan banyaknya.



Raja-raja kita pada masa itu berpendapat bahawa orang asing ini tidak akan jadi rakyat Negara kita ini. Jadi bila masa datang mereka akan kembali ke tanah air mereka. Tetapi apa yang berlaku ialah orang asing ini, setelah berada di sini sekian lama, mereka bukan saja tak nak kembali ke tanah air mereka, sebaliknya mereka menuntut hak di dalam Negara kita ini. Dan kalau pun kita tak nak beri, tetapi kita begitu lemah maka dengan itu kita terpaksa beri taraf kerakyatan kepada mereka. Dan hari ini kita terpaksa bersaing dengan mereka sedangkan mereka jauh lebih cekap, lebih maju dpd kita. Sebabnya ialah kita tak sanggup buat kerja tertentu.



Masa ladang-ladang getah dibuka kita tak sanggup menjadi penoreh getah. Bila lombong bijih dibuka kita tak sanggup bekerja dalam lombong bijih. Bila pemerintah menggunakan bahasa Inggeris untuk memerintah Negara kita, kita tidak belajar bahasa Inggeris supaya kita dapat mengisi segala jawatan yg ada. Apabila kita perlu kepada orang yang berkebolehan, orang kita tidak bersiap sedia untuk menguasai ilmu yang diperlukan. Oleh kerana kita tidak berbuat demikian, maka hari ni kita terpaksa berkongsi Negara kita ini dengan orang-orang pendatang. Sudah sampai kepada satu tahap yang mana kaum pendatang ini buat kenyataan bahawa kita juga adalah kaum pendatang. Dan kita tidak mampu berkata apa-apa.. kerana kita sudah jadi lemah.



Kita tidak mengambil iktibar daripada nasib Singapura. Singapura sepatutnya menjadi sebahagian daripada Malaysia.. kerana ia adalah sebahagian daripada Tanah Melayu. Beberapa buah pulau milik negeri Johor. Tetapi apabila kita telah pindahkan kepada pihak British, menjual kepada British, kita dapati bahawa tidak ramai daripada orang kita bekerja di sana. Kalaulah pada masa Singapura menuntut kemerdekaan, jumlah orang Melayu di sana adalah 90% , sudah tentu Singapura akan menjadi sebahagian daripada Malaysia. Tetapi oleh kerana kita bukan sahaja tidak sanggup bekerja tetapi jumlah kita juga kita kurangkan, dan kerana itu kita jadi hanya 15 % daripada rakyat Singapura. Dan apabila Singapura merdeka dia bukan lagi menjadi sebahagian daripada Tanah Melayu. Dia tak jadi Negara merdeka yang dimiliki oleh orang Melayu. Sebaliknya sebuah Negara lain telah wujud di atas tanah milik orang Melayu.



Inilah hasil daripada keengganan kita memikul tangungjawab kita. Bersedia untuk melengkapkan diri dengan segala kebolehan untuk menentukan apa juga keperluan tenaga di dalam Negara yang dijajah oleh British ini dapat dibekalkan oleh kita. Kalau kita berbuat demikian, maka Negara kita akan selamat. Kita harus ambil iktibar daripada sejarah kita, sejarah Singapura supaya hari ini kita tidak akan ketinggalan sekali lagi, jadi lemah sekali lagi kerana tidak ada usaha bagi kita untuk mengusai segala ilmu segala kecekapan segala nilai-nilai mulia supaya kedudukan kita terus terselamat.



Katakanlah, hari ini.. kita dapati bahawa yang bijak yang pandai yang berkebolehan yang mempunyai kecekapan dalam bidang perniagaan dalam bidang pentadbiran, semuanya terdiri daripada kaum kita, maka kita tidak akan lagi berasa cemas dan takut kita kehilangan tempat. Tetapi sekarang ini kita berasa kita berada dalam ketakutan. Kerana kita berasa kita lemah.. kalau tidak ada tongkat yang diberi oleh kerajaan, maka kita akan hilang tempat kita di Negara kita. Kita percaya bahawa oleh kerana jumlah orang melayu adalah majoriti dalam Negara kita, bukan besar majoriti, cuma 60% saja. Kita fikir dengan 60%, dalam sebuah Negara demokratik kita tetap akan jadi majoriti. Yang kita tidak fikir ialah pecah belah di kalangan orang melayu sehingga majoriti itu sudah tidak punya makna lagi.



Kita sekarang ini berpecah tiga sekurang-kurangnya jika tidak lebih daripada itu. Dan masing-masing kumpulan bertentangan antara yang lain dan kita dengan itu melemahkan diri kita. Ada yang berpendapat apa gunanya kita mempertahankan kedudukan orang melayu dan sebagainya. Apabila kita ada kumpulan-kumpulan yang semacam ini, kita yang menjadi majoriti kepada Negara ini sudah tidak menjadi benteng untuk mempertahankan kedudukan kita. Kita berpecah tiga jadi sebenarnya kuasa kita sudah turun kepada 20-30 % saja daripada kuasa yang ada mengikut jumlah penduduk di dalam Negara kita.



Jangan kita fikir Negara kita ini satu hari tidak akan diperintah oleh kita, akan diperintah oleh orang lain. Dan saya percaya walaupun mereka ingin berlaku adil kepada kita tetapi tak dapat tidak, mereka akan memberi keutamaan kepada suku sakat mereka kaum-kaum mereka dan kita pada masa itu akan menjadi penduduk asing di Negara sendiri. Itulah nasib yg menunggu kita. Mungkin saya tak kan lihat ini kerana umur saya dah lebih, tapi bagi generasi akan datang? Bagi anak kita? Cucu kita? Apa akan jadi kepada mereka kalau pada suatu hari apabila kita sudah tidak punyai 2/3 majoriti, dan satu pindaan kepada undang-undang dibuat, oleh yg memiliki 2/3 majoriti supaya Negara kita ini ditukar namanya. Tidak ada lagi unsur-unsur Tanah Melayu di Negara kita ini.

Kita tahu perkataan Singapura tidak ada kaitan dengan bangsa kita. Satu hari mungkin Negara Malaysia ini juga akan bertukar menjadi sebuah Negara dengan nama yang lain. “The Republic of something something something”…. Pada ketika itu agak lewat untuk kita membuat apa-apa.. sebab itu kita harus sedar, harus ambil iktibar daripada sejarah kita dan kita berusaha daripada sekarang ini untuk melengkapkan diri kita dengan segala kecekapan dan ilmu, dan juga kita juga akan berusaha bersungguh-sungguh untuk mengambil alih tempat-tempat yang sepatutnya diisi oleh kita sendiri dan bukan daripada pendatang-pendatang daripada Negara luar.



Satu hari, pendatang asing yang sekarang ini berjumlah dua million akan tuntut hak untuk menjadi rakyat Malaysia. Dan kita kata kita tidak akan memberi kepada mereka kerakyatan Negara kita. Tetapi apabila pada ketika itu, pemerintah tidak lagi dikuasai oleh kita, bukan lagi pemerintah yang majoritinya terdiri daripada orang kita, pemerintah itu mungkin berpendapat, oleh kerana pendatang asing ini sudah lama tinggal di sini, maka mereka bolehlah jadi rakyat Malaysia. Apabila dua juta ini menjadi rakyat Malaysia, jumlah kita ataupun peratusan kita sebanyak 60% tadi akan jatuh kurang daripada 50%. Pada ketika itu, kita akan kehilangan kuasa sehingga bila-bila pun ..permanent loss of power.. Ini boleh jadi nasib kita.



Sebab itu saya ingin meminta kepada ahli-ahli KelabCheDet.Com supaya menghebahkan perkara ini supaya orang melayu akan sedar betapa terancamnya kedudukan mereka. Jangan mereka fikir mereka akan selalunya selamat, tak peduli siapa yang memerintah. Kalau mereka sudah jadi satu bangsa yang kuat dan gagah, mereka akan boleh pertahankan diri mereka. Tapi hari ni mereka belum kuat. Walaupun ada yang sudah berjaya, tapi ramai daripada mereka tidak kuat. Sebab itu mereka harus pertahankan kuasa poilitik mereka, dan mengguna kuasa politik itu untuk memberi masa kepada mereka menguasai segala kecekapan dan ilmu sehingga mereka boleh pertahankan diri mereka tanpa bergantung kepada perlindungan undang-undang. Inilah yang harus kita semua fikir. Bukan kita anti kepada kaum yang lain juga, tetapi hakikatnya ialah semenanjung ini.. termasuk Singapura, bahkan termasuk pulau-pulau Riau asalnya adalah Tanah Melayu. Walaupun kita rela menerima orang asing menjadi rakyat di Negara kita ini, tetapi ini masih Tanah Melayu.



Di mana-mana juga bila orang asing diberi kerakyatan, mereka mendapat kerakyatan dengan cukup syarat. Iaitu mereka akan menggunakan bahasa tempatan, mereka akan menggunakan budaya tempatan dan mereka akan tunjuk setianya hanya kepada Negara yang mereka menjadi rakyat kepadanya. Tetapi di Malaysia ini tidak. Kita orang Melayu begitu baik hati, sehingga merasa kita tak perlu dikuasai oleh orang lain. Saya masih sedih mendengar orang yang sudah diperanakkan di Malaysia tetapi tak boleh, nak sebut nama Melayu pun tak boleh. Kalau di Amerika, kalau dia tak boleh cakap bahasa Inggeris dia tak boleh dapat jadi rakyat. Kalau di negara-negara Amerika Selatan, mereka perlu bertutur kata dalam bahasa Sepanyol atau pun bahasa Portugis. Tapi di Malaysia ini, kita tak marah kalau ramai.. yang tak langsung tahu nak sebut nama orang Melayu pun tak boleh. Dah tinggal di sini seumur hidup, tak boleh. Ini kalau orang lain mungkin dilucut kerakyatan.



Tapi di Malaysia kita terima segala-galanya.. termasuk adanya sekolah-sekolah yang berbahasa asing. Yang bahasanya mengaitkan dengan negara-negara yang bukan Negara ini. Kita terima. Kita terima segala-galanya. Ini adalah kemudahan sikap orang Melayu yang selalunya bertolak ansur. Saya masih ingat, di zaman Tunku saya selalu kritik Tunku pasal suka tolak ansur. Give and take.. Give and take.. More give less take… Jadi.. kita dah bagi banyak. Kita dah bermurah hati. Bagi kerakyatan sebanyak satu juta. Tetapi hari ini kita dengar tuntutan-tuntutan yang lebih-lebih sangat. Apabila kita cuba pertahan kedudukan kita, mengikut perlembagaan, kita tidak tuntut lebih daripada itu, mengikut perjanjian sosial kontrak kita, kita dicap dituduh sebagi rasis. Dan oleh kerana itu tak ramai suka nak bercakap. Jadi nak kita sedar bahawa kita dalam proses menggelongsor turun. Kalau dia percepatkan lagi, tak lama kita tak jadi pemerintah dalam Negara kita. Kita sanggup berkongsi pemerintahan Negara kita ini, tetapi tidaklah sehingga kita hilang kuasa sama sekali.



Jadi KelabCheDet.Com saya percaya adalah kelab yg terdiri dpd mereka-mereka yang sedar, sedar tentang nasib bangsa mereka. Bukan kita nak berperang dengan orang tetapi hak kita, kita mesti pertahankan. Walaupun dituduh sebagai racist ataupun apa-apa, kita mesti pertahankan hak kita, tak lebih daripada itu. Kita tidak tuntut hak mereka.



Cuma Malaysia sahaja yang membenarkan penggunaan bahasa lain di sekolah-sekolah. Sebab itu di Indonesia tidak ada, di Filipina tidak ada, di Thailand tidak ada, di Vietnam tidak ada. Di mana-mana negara di dunia ini, di Australia tidak ada. Di Amerika tidak ada. Tetapi di Malaysia kita benar penggunaan bahasa asing yang menguatkan ikatan dengan Negara tertentu. Kita benar penggunaan bahasa ini, dan kita membiayai sekolah-sekolah yang menggunakan bahasa ini. Kita tak suruh mereka tutup sekolah ini, tetapi mereka harus menghargai murah hatinya org Melayu ini.



Jadi Tuan-tuan saya bersyukur.. kerana saya percaya tertubuhnya KelabCheDet.Com ini ialah oleh kerana Tuan-tuan Puan-puan bersetuju dengan pendirian saya selama ini. Saya biasa dituduh sebagai ultra-malay,ultra… sepatutnya tak dapatlah menjadi Perdana Menteri . Tapi entah macam mana dapat juga. Jadi saya fikir dalam kita mempertahankan diri kita, jangan takut bahawa akan hilang masa depan kita, peluang masa depan kita. Kalau kita pertahan diri kita, secara sopan, InsyaAllah kita akan dapat berjaya juga.



Sekian,

Terima Kasih.


www.kelabchedet.com


Transkrip Ucapan

YABhg Tun. Dr. Mahathir Mohamad, di Majlis Ramah Mesra Aidil Fitri Kelab Che Det Dot Com, Pada 18 Oktober 2009Hotel Putra KL.

RANG UNDANG-UNDANG AKTA PERLEMBAGAAN (PINDAAN) 1993

Penyampai : DATO’ SERI DR. Tun Dr. Mahathir BIN MOHAMAD
Tajuk : SEMASA MEMBENTANGKAN RANG UNDANG-UNDANG AKTA PERLEMBAGAAN (PINDAAN) 1993
Lokasi : DEWAN RAKYAT, KUALA LUMPUR
Tarikh : 18-01-1993


Tuan Yang di-Pertua, Saya mohon mencadangkan iaitu Rang Undang-Undang bernama Suatu Akta untuk meminda Perlembagaan dibacakan kali yang kedua sekarang.Tuan Yang di-Pertua, Izinkan saya memperkenal dan mengulas Akta yang telah saya sebutkan tadi.

2. Ketika negara menuntut kemerdekaan, pemimpin-pemimpin negara yang telah mendapat kemenangan besar dan sokongan padu dalam Pilihanraya Umum tahun 1955 telah membuat pilihan supaya sistem pemerintahan di negara ini ialah sistem Demokrasi Berparlimen atau `Parliamentary Democracy` dan Raja Berperlembagaan atau `Constitutional Monarchy`.

3. Sistem ini dipilih kerana semasa negeri-negeri Melayu diperintah melalui sistem feudal dengan kuasa di tangan Raja, negeri-negeri Melayu adalah begitu lemah dan pentadbirannya berada dalam keadaan kucar-kacir. Negeri- negeri ini tidak dapat menentukan keamanan dan menguatkuasakan undang-undang. Akibatnya negeri-negeri ini terpaksa meletakkan diri di bawah naungan kuasa-kuasa asing seperti Cina, Siam dan Barat. Akhirnya semua negeri Melayu ditakluki oleh British dan diperintah sebagai tanah jajahan British melalui perjanjian di antara Raja-Raja yang memerintah dengan pihak Kerajaan British.

4. Selepas Perang Dunia Kedua, Raja-Raja Melayu berharap apabila British mentadbir semula kedudukan mereka sebagai Raja yang berada di bawah nasihat pegawai-pegawai British akan dikembalikan. Negeri-negeri Melayu akan sekali lagi diperintah oleh British walaupun tidak seperti Singapura, Pulau Pinang dan Melaka, di mana British berkuasa penuh.

5. Bagi majoriti rakyat Melayu negeri-negeri Semenanjung, mereka juga bersedia menerima pemerintahan di mana keMelayuan negeri-negeri Melayu diakui oleh British, walaupun pentadbiran dikuasai hampir sepenuhnya oleh British. Namun ada pendapat di kalangan sebilangan orang Melayu bahawa negeri-negeri Melayu sepatutnya dibebaskan daripada pemerintahan kolonial British sama sekali.

6. Orang Melayu hanya sedar akan kemungkinan mereka diketepikan dan menjadi pengemis di negeri mereka sendiri apabila Raja-Raja Melayu tunduk kepada ugutan MacMichael dan menandatangani perjanjian baru dengan British yang menyerahkan negeri-negeri Melayu terus kepada British untuk diperintah sebagai tanah jajahan takluk British sama seperti Singapura, Pulau Pinang dan Melaka.

7. Oleh kerana begitu mudah Raja-Raja menyerahkan Singapura, Pulau Pinang dan Pangkor kepada penjajah dan kemudiannya menyerah pula negeri-negeri Melayu, maka rakyat tidak lagi boleh menerima sistem yang memberi kuasa hanya kepada Raja dan rakyat tidak diberi peranan apa-apa dalam politik negara. Lagi pun selepas Perang Dunia Kedua, Sistem Raja berkuasa penuh sudah menjadi lapok di seluruh dunia. Di merata-rata tempat Sistem Beraja ditamatkan terus. Di mana ia dikekalkan, kuasa Raja dihadkan oleh Perlembagaan atau undang-undang asas negara. Justeru itu, semasa Persekutuan Tanah Melayu menuntut kemerdekaan, pemimpin- pemimpin rakyat telah mengkaji sistem-sistem pemerintahan dengan mengambilkira sejarah negeri-negeri Melayu dan sistem-sistem pemerintahan lain.

Tuan Yang di-Pertua,

8. Sistem pemerintahan lama negeri-negeri Melayu adalah sistem feudal di mana Raja berkuasa penuh tanpa Perlembagaan yang ditulis. Sistem feudal ini ditentukan oleh adat yang sering dimanipulasikan dengan sewenang-wenangnya oleh pihak berkuasa. Jika pihak yang berkuasa melampaui adat, pegawai- pegawai istana atau rakyat sukar untuk menegur dan membuat sebarang dakwaan. Tetapi apabila keadaan menjadi terlalu buruk, kemungkinannya ialah adat diketepikan dan pemberontakan berlaku. Tetapi cara ini tetap membawa kesan yang buruk tanpa menjamin bahawa pemberontakan akan memperbaiki keadaan.

9. Oleh itu lahirlah pendapat bahawa Raja perlu diletak di bawah suatu Perlembagaan yang menentukan kedudukan dan peranan Raja. Dengan cara ini Raja tidak lagi boleh bertindak dengan sewenang-wenangnya. Kuasa Raja akan ditentukan oleh Perlembagaan, iaitu undang-undang asas negara. Namun ada Raja yang sanggup menyerahkan negeri sendiri kepada kuasa asing tanpa menghiraukan Perlembagaan.

10. Namun semasa sistem Raja Berperlembagaan digubal untuk Persekutuan Tanah Melayu, yang ketika itu menuju kemerdekaan, penggubal-penggubal perlembagaan masih percaya Raja-Raja akan patuh bukan sahaja kepada yang tersurat tetapi juga yang tersirat di dalamnya — iaitu semangat yang terdapat dalam Perlembagaan.

11. Di zaman penjajahan British, oleh kerana mereka boleh menaik atau menurunkan Raja, maka Raja menerima nasihat pemerintah kolonial. Perkara ini dimasukkan dalam perjanjian di antara pihak British dengan Raja-Raja Melayu di mana nasihat `British Resident` atau `British Adviser` mesti dipohon dan dipatuhi oleh Raja melainkan berkenaan agama Islam dan adat istiadat Melayu. Bagi British, nasihat yang mesti dipatuhi oleh Raja tidaklah ganjil kerana dalam sistem Kerajaan di Britain, `King` atau `Queen` mereka mesti menerima nasihat Kerajaan. Jika tidak, Raja akan diturunkan dari takhta. Oleh itu apabila King Edward VIII berkeras untuk berkahwin dengan seorang janda, baginda terpaksa turun dari takhta atas nasihat Kerajaan, walaupun tidak ada peruntukan khusus untuk tindakan ini. Yang dikuatkuasakan bukan undang-undang tetapi kepentingan politik negara, dan Raja-Raja British memang akur kepada politik negara. Sebab itulah sebelum pun Parlimen British memutuskan supaya Queen Elizabeth membayar cukai pendapatan, Baginda sendiri baru- baru ini membuat keputusan untuk membayar cukai pendapatan.Perlembagaan British, walaupun tidak bertulis, dipatuhi daripada segi semangat dan adat.

12. Oleh kerana Raja-Raja Melayu di zaman kolonial telah mematuhi nasihat, maka dipercayai bahawa masalah Raja bertindak di luar undang-undang tidak akan berlaku.

13. Penggubal undang-undang dan pengasas pemerintahan Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka juga percaya peruntukan bahawa Raja tidak boleh didakwa di mahkamah hanyalah sebagai petanda kemuliaan Raja dan bukan sebagai hak untuk melakukan jenayah. Sudah tentu penggubal Perlembagaan dan pengasas kemerdekaan negara tidak bermaksud peruntukan ini memberi hak kepada Raja untuk membelakangkan undang-undang civil dan criminal. Raja Berperlembagaan atau Constitutional Monarchy tidak pernah memberi keistimewaan atau privilege kepada Raja untuk melakukan jenayah. Tetapi jika Raja tersalah semasa menjalankan tugas rasmi, Raja adalah bebas daripada tuduhan. Ini adalah kerana yang bertanggungjawab dan boleh didakwa ialah Kerajaan.

14. Dalam usaha menentang Malayan Union dan mengembalikan negeri-negeri Melayu dan negeri-negeri Selat kepada `status quo ante` iaitu keadaan sebelum Perang Dunia Kedua, rakyat telah memainkan peranan yang penting walaupun tidak diperuntukkan oleh undang-undang. Adalah jelas kepada rakyat pada masa itu bahawa Raja tanpa sokongan rakyat mudah dikuasai oleh pihak penjajah dan pihak-pihak lain. Justeru itu, rakyat perlu diberi hak dalam politik dan pentadbiran negara. Peranan rakyat mestilah ditentukan oleh undang- undang.

15. Memandangkan hakikat ini dan sekali lagi dengan mengambil contoh dari Britain, Persekutuan Tanah Melayu yang merdeka memilih sistem Demokrasi Berparlimen. Rakyat akan melantik wakil mereka ke Dewan Rakyat dan Dewan-Dewan Undangan Negeri yang menjadi penggubal utama undang-undang dan dasar-dasar negara. Ini menentukan rakyat boleh memainkan peranan mereka dengan tertib dan tersusun.

16. Tetapi sekali lagi mengikut sistem di Britain, undang- undang hanya menjadi sah setelah ditandatangani oleh Raja.Di Britain, ini tidak menjadi masalah kerana Raja tidak mungkin menolak nasihat Jemaah Menteri. Tetapi di Malaysia perkataan nasihat, yang penggubal perlembagaan percaya akan mempunyai makna yang sama seperti di Britain dan juga di zaman penjajah, tidak ditafsirkan dengan jelas. Oleh itu pihak Raja boleh menolak nasihat Kerajaan.

17. Jika Kerajaan diakui terdiri daripada wakil-wakil yang dipilih oleh rakyat untuk menentukan rakyat berkuasa, tetapi nasihat Kerajaan berkemungkinan tidak diterima, ini bererti Demokrasi Berparlimen tidak wujud dan rakyat tidak berkuasa sepenuhnya. Dalam perkara-perkara tertentu bukan sahaja persetujuan Yang di-Pertuan Agong diperlukan, tetapi juga persetujuan Majlis Raja-Raja.

18. Walaupun wakil rakyat bebas bercakap dalam Dewan Rakyat dan Dewan-Dewan Undangan Negeri mengenai apa juga tajuk, tetapi mereka tidak boleh menyentuh diri Raja-Raja kerana sebarang kritikan atau teguran terhadap Raja boleh ditakrif sebagai hasutan dan mereka boleh didakwa di bawah Akta Hasutan. Peruntukan ini adalah hasil pindaan yang dibuat pada tahun 1971. Sebelum ini, teguran terhadap Raja boleh dibuat di dalam dewan. Di Britain dan di negara-negara lain, ahli-ahli Parlimen bebas menegur atau mengkritik Raja.Adalah jelas bahawa menegur dan mengkritik Raja tidak menghapus kedaulatan Raja.

19. Sementara halangan ke atas teguran ini dikatakan akan memelihara kemuliaan Raja, tetapi apabila Raja tidak ditegur, maka ia tidak akan sedar akan kesalahan yang telah dilakukannya. Dengan itu, mungkin lebih banyak kesalahan akan dilakukan dan kesalahan ini mungkin akan menjadi lebih serius. Ini bukan sahaja akan mencemarkan kemuliaan Raja, bahkan juga boleh menimbulkan kebencian rakyat terhadap Raja. Tidaklah benar jika dikatakan larangan terhadap mengkritik Raja akan memelihara kemuliaan Raja. Sebenarnya kemuliaan Raja akan tercemar kerana larangan ini.

20. Dengan kemungkinan Raja menolak nasihat serta bebas daripada teguran dan sebarang tindakan keadilan, maka Raja sebenarnya bukan Raja Berperlembagaan lagi tetapi menjadi Raja mutlak. Sekali lagi Demokrasi Berparlimen tidak wujud kerana tidak ada tindakan undang-undang yang boleh diambil terhadap Raja yang tidak menerima nasihat Kerajaan rakyat dan melakukan kesalahan.

21. Pada tahun 1983, tindakan telah diambil untuk meminda Perlembagaan supaya sekurang-kurangnya kuasa Yang di-Pertuan Agong menolak rang undang-undang yang dilulus oleh Parlimen dibatalkan. Usaha ini berjaya tetapi tidak sepenuhnya. Yang diluluskan akhirnya ialah kuasa Yang di-Pertuan Agong menolak rang undang-undang Parlimen dikurangkan sedikit dengan mengadakan peruntukan baru bahawa Baginda boleh merujuk balik kepada Parlimen jika Baginda enggan menandatangani rang undang-undang yang telah diluluskan oleh Parlimen. Jika Parlimen meluluskannya sekali lagi, sama ada dengan pindaan atau tidak, maka rang undang-undang itu akan menjadi undang-undang yang sah dalam jangkamasa 30 hari (Perkara 66(4) Perlembagaan) walaupun tidak ditandatangani oleh Yang di-Pertuan Agong.

22. Tetapi kelulusan secara ini terhad kepada perkara- perkara yang tidak menyentuh hak-hak dan keistimewaan- keistimewaan Raja-Raja. Untuk meminda peruntukan Perlembagaan yang menyentuh Raja-Raja, Majlis Raja-Raja perlu memberi persetujuan.

23. Di peringkat negeri, tidak ada pindaan dibuat kepada Perlembagaan negeri. Dengan itu tidak ada undang-undang yang boleh diluluskan tanpa ditandatangani oleh Raja. Ini bermakna kuasa Raja-Raja di negeri-negeri mengatasi kuasa Dewan-Dewan Undangan Negeri yang mewakili rakyat.

24. Peruntukan-peruntukan ini tidak menjadi masalah jika tidak ada tentangan pendapat di antara Raja-Raja dengan Dewan-Dewan Undangan, atau tidak ada perbuatan yang salah yang dilakukan oleh Raja-Raja, atau tidak ada adat Melayu yang tidak suka memburukkan hubungan dengan Raja-Raja.Malangnya oleh kerana Menteri-Menteri Besar dan Perdana Menteri adalah orang Melayu yang enggan bermasam muka dengan Raja, maka apabila Raja membuat sesuatu yang tidak sepatutnya dilakukan, tidak ada teguran yang berkesan yang dibuat. Jika ada pun, keengganan Raja mengambil berat akan teguran penasihat-penasihat rasmi ini tidak mendatangkan apa-apa tindakan kepada Raja.

25. Justeru itu dalam sejarah Malaysia yang merdeka, tindakan Raja-Raja dan pihak-pihak yang berlindung di belakang Raja yang melampaui hak dan keistimewaan Raja, semakin lama semakin serius. Kemungkinannya ialah ia akan menjadi lebih serius lagi di masa-masa hadapan. Jika tidak ada pindaan undang-undang, seperti yang dicadangkan ini, tidak syak lagi bahawa perkara-perkara yang lebih buruk akan berlaku yang mana ini akan menyebabkan institusi Raja dibenci oleh rakyat. Bukanlah mustahil jika satu hari kelak tuntutan dibuat untuk menghapuskan Sistem Beraja sama sekali walau apa pun yang diperuntukan oleh Perlembagaan.

26. Justeru itu pindaan yang dicadangkan ini bertujuan mengelak atau menghalang daripada meningkatnya perasaan benci kepada Raja yang boleh membawa kepada tuntutan untuk menghapuskan Sistem Beraja. Pindaan ini adalah untuk menyelamatkan Raja-Raja sendiri dan sistem Raja Berperlembagaan. Untuk memperkuatkan lagi peruntukan Perlembagaan bagi mengekalkan Sistem Beraja, peruntukan dibuat supaya sebarang syor atau cadangan untuk menghapuskan Sistem Beraja akan ditakrif sebagai hasutan dan tertakluk kepada Undang-Undang Hasutan.

27. Pindaan ini tidak menyentuh keistimewaan-keistimewaan yang diberi kepada Raja-Raja. Raja-Raja akan terus bertaraf Raja, dan kemudahan-kemudahan yang disediakan kepada Raja dan keluarga di-Raja mengikut Perlembagaan dan undang-undang akan diteruskan.

28. Untuk menentukan sistem Raja Berperlembagaan benar- benar berkesan, maka tiga pindaan perlu dibuat kepada Perlembagaan Persekutuan. Yang pertama ialah peruntukan Perlembagaan berkenaan dengan kekebalan Raja-Raja daripada sebarang tindakan undang-undang seperti dalam Fasal (1) Perkara 32 yang mana selepas perkataan “mahkamah” ditambah perkataan “tetapi hanya berkenaan dengan apa-apa jua yang dilakukan atau ditinggalkan daripada dilakukan olehnya dalam perjalanan atau yang berupa sebagai perjalanan fungsi- fungsinya di bawah mana-mana undang-undang bertulis”. Ini bermakna tidak ada tindakan mahkamah yang boleh diambil terhadap Raja dalam menjalankan tugas rasminya.

29. Kekebalan Raja atau Sovereign Immunity adalah suatu prinsip feudal — satu konsep kononnya `The King can do no wrong`. Mengikut Dr. Hogg dalam bukunya `Liability of the Crown` konsep ini berasas kepada alasan bahawa seorang Raja tidak boleh didakwa dalam mahkamahnya sendiri. Alasan ini sudah lama dipersoal dan ditolak oleh pakar-pakar undang- undang di Eropah seperti Adams yang merasakan tidak ada keraguan bahawa feudal lords diletak di bawah mahkamah mereka sendiri — `No doubt at all of the subjection of feudal lords to their own courts`.

30. Di bawah Government of India Act 1935 Governor General atau Governor adalah kebal hanya semasa melakukan tugas rasmi.

31. Di Amerika Syarikat, tuntutan Presiden Nixon supaya dianya dikecualikan daripada suatu peruntukan undang-undang telah ditolak oleh Supreme Court.

32. Di England, Queen tidak boleh ditangkap dan penangkapan sesiapa tidak boleh dibuat dalam kawasan istana. Juga dakwaan terhadap Queen tidak boleh dibuat dalam mahkamah.

33. Tetapi dalam satu kertas yang membincangkan Constitu- tional Law of India, di bawah Crown Proceedings Act bagi En- gland peruntukan asal telah dipinda supaya `Civil proceedings by and against the Crown` boleh dibuat. Dengan ini perbezaan `proceedings` terhadap `Crown` disamakan dengan rakyat.

34. Di dalam kertas yang sama disebutkan bahawa adalah menjadi `fundamental general rule` bahawa `His Majesty can- not sanction any act forbidden by the law`. Apabila Baginda tidak boleh sanction, Baginda dengan sendirinya tidak boleh berbuat sesuatu yang salah. Dengan ini, maka `His Majesty is under and not above the laws, (and) that he is bound by them equally with his subjects`.

35. Peruntukan dalam Perlembagaan-perlembagaan Sepanyol, Belgium, Norway, Denmark, Sweden dan Luxembourg, semuanya memberi immunity kepada Raja hanya dalam menjalankan tugas rasmi sebagai Raja. Sebarang kesalahan dalam menjalankan
tugas rasmi akan dipikul oleh Kerajaan atau Menteri.

36. Tidak ada peruntukan khusus dalam mana-mana Perlembagaan negara-negara Eropah yang memberi immunity kepada Raja apabila melakukan perbuatan yang tidak rasmi.Namun Raja-Raja negara-negara berkenaan masih diiktiraf dan berdaulat. Mereka terus menjadi sovereign dan tidak hilang sovereignty mereka. Pendapat bahawa Raja hanya berdaulat jika Raja boleh melakukan jenayah dengan sewenang-wenangnya, tidak disokong oleh amalan-amalan di negara-negara lain di zaman ini. Bahkan di zaman dahulu pun Raja kerap dihukum apabila melakukan kesalahan. Demikian dengan Charles I di England dan Louis XVI di France.

37. Hanya dalam Perlembagaan Malaysia sahaja yang diperuntukkan secara khusus bahawa di bawah Artikel 181(2) bahawa `no proceedings whatsoever shall be brought in any court against the Ruler of a State in his personal capac- ity`.

38. Almarhum Tunku Abdul Rahman Putra al-Haj, Perdana Menteri pertama negara ini, pernah menulis bahawa kekebalan atau immunity ini tidak `satisfactory` kerana `Raja boleh membunuh tanpa sebarang tindakan terhadapnya`. Kesan peruntukan Artikel 181(2) ini amatlah luas. Oleh kerana Perlembagaan-Perlembagaan Persekutuan dan Negeri adalah juga undang-undang, Artikel 181(2) sebenarnya membenarkan Raja melanggar Perlembagaan. Sebab itu apabila Raja berniaga, walaupun dilarang oleh Perlembagaan, tidak ada apa-apa yang boleh dibuat oleh Kerajaan. Yang di-Pertuan Agong juga tidak boleh didakwa dalam mana-mana mahkamah. Tetapi Majlis Raja-Raja boleh melucutkan jawatannya. Sebaliknya sebagai Raja, Artikel 181(2) akan melindunginya.

39. Jika Malaysia ingin menjadi sebuah negara yang mengamalkan Demokrasi Berparlimen dan Raja Berperlembagaan, kekebalan yang diberikan kepada Raja-Raja perlulah dihapuskan. Oleh kerana Perlembagaan di negara-negara yang mengamalkan Sistem Raja Berperlembagaan tidak memberi kekebalan kepada Raja-Raja mereka, maka penghapusan kekebalan Raja-Raja Melayu tidak akan menjejaskan sover- eignty atau kedaulatan mereka. Di zaman moden ini hanya kerana Raja tidak boleh melakukan jenayah dengan sewenang- wenangnya tidak akan menjejaskan taraf Raja, terutama di dalam sebuah negara yang mengamalkan sistem Demokrasi Berparlimen dan Raja Berperlembagaan.

40. Untuk menentukan bahawa penghapusan kekebalan berkesan, dua lagi peruntukan dalam Perlembagaan perlu dipinda. Yang pertama ialah berkenaan dengan peruntukan dalam Artikel 63(2) yang melindungi seseorang yang mengambil bahagian dalam perbahasan di Parlimen atau Jawatankuasa Dewan daripada disoal dalam mahkamah, telah dipinda di bawah Artikel 63(4) jika dianya menyentuh peruntukan Akta Hasutan.Peruntukan ini dibuat pada tahun 1971. Ini bermakna teguran terhadap Raja boleh dibuat sebelum 1971 tanpa menjejaskan kedaulatan Raja. Justeru itu membenar semula wakil-wakil rakyat mengkritik Raja yang bersalah tidaklah menidakkan hak atau keistimewaan asli Raja-Raja.Pindaannya Perkara 63 selepas Fasal(4) berbunyi:- “(5) Walau apa pun Fasal (4) tidak seorang pun boleh dikenakan apa-apa prosiding dalam mana-mana mahkamah berkenaan dengan apa-apa jua yang dikatakan olehnya tentang Yang di-Pertuan Agong atau seseorang Raja semasa mengambil bahagian dalam apa-apa prosiding mana- mana satu Majlis Parlimen atau mana-mana jawatankuasanya kecuali jika ia menganjurkan penghapusan kedudukan Berperlembagaan Yang di-Pertuan Agong sebagai Kepala Utama Negara bagi Persekutuan atau kedudukan Berperlembagaan Raja sesuatu negeri, mengikut yang mana-mana yang berkenaan”.Perkara 72 Perlembagaan Persekutuan adalah dipinda dengan memasukkan selepas Fasal (4) Fasal yang berikut:- “(5) Walau apa pun Fasal (4) tiada seorang pun boleh dikenakan apa-apa prosiding dalam mana-mana mahkamah berkenaan dengan apa-apa jua yang dikatakan olehnya tentang Raja mana-mana Negeri semasa mengambil bahagian dalam apa-apa prosiding Dewan Undangan mana-mana Negeri atau mana-mana jawatankuasanya kecuali jika dia menganjurkan penghapusan kedudukan Raja itu sebagai Raja Berperlembagaan Negeri itu”.

41. Tafsiran yang dibuat mengenai hasutan terhadap Raja dalam Perlembagaan adalah begitu luas sehingga tidak ada apa-apa pun teguran yang boleh dibuat di dalam Parlimen oleh ahli-ahli Dewan Rakyat atau Dewan Undangan. Dengan itu me- dia juga tidak berpeluang untuk melapor. Teguran yang boleh dibuat hanyalah oleh penasihat Raja secara tertutup. Jika teguran ini tidak berkesan tidak ada apa-apa lain yang boleh dibuat.

42. Sebenarnya ketiga-tiga Perdana Menteri dahulu, sebagai penasihat kepada Raja-Raja, telah pun menegur Raja-Raja berkali-kali semasa mereka berkhidmat. Saya tahu teguran ini dibuat kerana perkara ini telah dilaporkan dalam mesyuarat Jemaah Menteri dan juga Majlis Tertinggi UMNO berkali-kali.

43. Allahyarham Tun Hussein Onn, semasa menjadi Perdana Menteri, pernah dalam ucapan bertulis di suatu mesyuarat Majlis Raja-Raja, yang dihadiri hanya oleh Duli-Duli Yang Maha Mulia atau wakil-wakil mereka sahaja, menegur dengan kerasnya perbuatan Raja-Raja yang tidak harus dilakukan.

44. Tetapi semua teguran ini tidak berkesan. Perkara- perkara yang disentuh terus dilakukan juga, bahkan ditingkatkan. Apa yang tidak pernah dibuat di zaman British dan pada tahun-tahun awalan Malaysia merdeka, dilakukan dengan semakin ketara dan meluas.

45. Walaupun hampir semua Perdana Menteri dan Menteri Besar melaporkan kepada Majlis Tertinggi UMNO akan masalah yang dihadapi oleh mereka tetapi orang ramai tidak diberitahu.Justeru itu, orang ramai tidak mengetahui masalah yang dihadapi oleh Kerajaan. Sebahagian besar daripada mereka terus percaya bahawa sistem Raja Berperlembagaan berjalan dengan baik dengan Raja menghormati segala peruntukan dalam Perlembagaan. Hanya sebilangan kecil daripada rakyat yang mengetahui dan mereka ini memang tidak senang hati dengan perbuatan Raja-Raja. Tetapi mereka ini tidak dapat menyuarakan pandangan dan perasaan mereka ini kerana adanya Akta Hasutan.

46. Akta Hasutan dan peruntukan berkenaan dengan hasutan terhadap Raja-Raja dalam Artikel 63(4) Perlembagaan menghalang rakyat daripada mendapatkan maklumat dan menyuarakan pendapat mereka. Mereka hanya dapat bercakap sesama sendiri sahaja. Pemimpin-pemimpin politik, termasuk pemimpin-pemimpin Kerajaan, memang mendengar dan menyedari akan pandangan dan kemarahan sebilangan rakyat yang mengetahui perbuatan Raja. Demikianlah kemarahan mereka sehingga ada, terutama di kalangan generasi muda, yang menganggap Sistem Beraja sudah ketinggalan zaman.

47. Tetapi oleh kerana Akta Hasutan dan larangan terhadap mengkritik Raja, Raja tidak mendengar dan tidak percaya kepada penasihat mereka apabila maklumat disampaikan berkenaan kegelisahan rakyat. Raja dan keluarga-keluarga di-Raja nampaknya berpendapat bahawa semua ini adalah ciptaan penasihat-penasihat Raja untuk menakutkan Baginda atau untuk merebut hak Raja.

48. Dalam keadaan ini Raja bukan sahaja akan meneruskan amalan-amalan yang tidak disenangi atau disukai oleh rakyat tetapi juga akan melakukan perkara-perkara yang lebih dibenci oleh rakyat. Jika trend ini tidak disekat, perasaan rakyat terhadap Raja tentu akan meluap dan menjadi begitu buruk sehingga pada suatu masa nanti rakyat mungkin tidak lagi dapat membendung perasaan mereka. Perasaan yang diluahkan dalam surat-surat kepada akhbar sebenarnya sudah lama wujud.

49. Dengan izin Tuan Yang di-Pertua, saya ingin membaca petikan daripada satu rencana yang dihantarkan kepada akhbar The Straits Times pada tahun 1946 oleh seorang tokoh Melayu yang terkemuka, apabila British mencadangkan penubuhan Malayan Union. Tokoh ini kemudian memegang jawatan yang tinggi dalam Kerajaan. Rencana ini tidak disiarkan oleh akhbar Straits Times tetapi ia disampaikan kepada saya baru- baru ini oleh penulis.

50. Penulis ini menyatakan, dengan izin, `All intelligent Malay leaders ought now seriously to give most profound and careful thought to the question whether the time has not ar- rived when the Malay Royalty (I mean the Sultan and Raja) should gracefully withdraw themselves altogether`.

51. Jika pandangan seperti ini sudah ada pada tahun 1946, apakah ia tidak mungkin wujud semula pada tahun 1993 jika Raja-Raja tidak dihalang daripada melakukan perbuatan- perbuatan yang tidak diingini?

52. Perlindungan dan keistimewaan yang diberi kepada Raja bertujuan meletakkan Raja di tempat yang tinggi dan mulia. Perlindungan dan keistimewaan ini bukanlah untuk membolehkan Raja melakukan apa sahaja termasuk jenayah. Raja yang sedar dan faham akan maksud sebenar peruntukan ini akan sentiasa memelihara daripada mencemar diri dalam perbuatan atau berkelakuan yang tidak baik dan tidak disukai oleh masyarakat. Raja yang sedar akan tahu bahawa perbuatan tidak menghiraukan perasaan dan pandangan masyarakat akan menyebabkan rakyat akhirnya menyingkirkan Raja, bahkan menghapuskan Sistem Beraja. Inilah yang berlaku di negara- negara lain yang sekarang menjadi republik.

53. Di Malaysia lindungan yang diberi amatlah tebal.Kekebalan Raja daripada undang-undang dan larangan terhadap teguran, walaupun hanya oleh ahli-ahli Dewan-Dewan Undangan yang dipertanggungjawabkan untuk mentadbir negara, mengasingkan Raja daripada dunia sebenar. Dalam keadaan ini perbuatan dan tingkah-laku Raja akan menjadi lebih buruk sepanjang masa. Inilah yang berlaku di Malaysia sekarang.

54. Justeru itu, adalah penting Ahli-Ahli Dewan diberi semula hak menegur Raja dalam perbahasan mereka. Tanpa hak ini Ahli-Ahli Dewan tidak akan berjaya mengamalkan sistem Demokrasi Berparlimen dan tidak akan dapat membuktikan bahawa rakyatlah yang berkuasa dalam sistem ini. Tanpa hak ini, yang berkuasa ialah Raja dan bukan rakyat.

55. Dengan adanya larangan terhadap menegur Raja, Ahli-Ahli Dewan sebenarnya tidak dapat memelihara Institusi Raja dan Sistem Beraja. Justeru itu, kebebasan Ahli-Ahli Dewan berucap dalam Dewan tidak harus disekat oleh Akta Hasutan seperti yang diperuntukan di bawah Artikel 63(4) dan 72(4).Dengan ditambah Artikel 63(5) dan 72(5) Ahli-Ahli Dewan bukan sahaja boleh memelihara kedudukan Raja, tetapi institusi Raja Berperlembagaan akan dilindungi oleh Perlembagaan secara jelas, kerana disebut di dalam Artikel 63(5) dan 72(5) bahawa pengecualian daripada Akta Hasutan tidak termasuk penganjuran `penghapusan kedudukan Berperlembagaan Yang di-Pertuan Agong sebagai Kepala Utama Negara bagi Persekutuan atau kedudukan Berperlembagaan Raja sesuatu negeri`.

Tuan Yang di-Pertua,

56. Perkara yang kedua yang boleh menidakkan penghapusan kekebalan Raja-Raja apabila melakukan sesuatu yang melanggar undang-undang dalam suatu urusan yang tidak rasmi ialah hak pengampunan Raja seperti yang diperuntukkan dalam Artikel 42. Dengan peruntukan ini, Raja boleh mengampunkan dirinya sendiri jika ia dihukum salah oleh mahkamah setelah kekebalan daripada tindakan undang-undang ditarik balik.Ini bermakna penarikan kekebalan tidak bermakna dan tidak berkesan.

57. Justeru itu, Kerajaan bercadang supaya Perkara 38 dan 42 Perlembagaan Persekutuan dipinda seperti dalam Fasal(2) Perkara 38 dan Fasal(12) Perkara 42. Fasal (2) Perkara 38 Perlembagaan Persekutuan adalah dipinda – (a) dengan menggantikan koma di hujung perenggan (c) dengan koma bernoktah; dan (b) dengan memasukkan, selepas perenggan (c), perenggan yang berikut: “(d) memberi ampun, reprief dan respit, atau meremitkan, menggantung atau meringankan hukuman-hukuman, di bawah Fasal (12) Perkara 42,”.Perkara 42 Perlembagaan Persekutuan adalah dipinda dengan memasukkan, selepas Fasal (11), Fasal-Fasal yang berikut: “(12) Walau apa pun apa-apa jua yang terkandung dalam Perlembagaan ini, jika kuasa-kuasa yang tersebut dalam Perkara ini – (a) kena dijalankan oleh Yang di-Pertua Negeri sesuatu Negeri dan dikehendaki dijalankan berkenaan dengan dirinya atau isterinya, anak lelakinya atau anak perempuannya, kuasa-kuasa itu hendaklah dijalankan oleh Ketua Menteri bagi Negeri itu yang bertindak atas nasihat Lembaga Pengampunan yang ditubuhkan bagi Negeri itu di bawah Perkara ini dan yang hendaklah dipengerusikan olehnya; (b) dikehendaki dijalankan berkenaan dengan Yang di-Pertuan Agong, Raja sesuatu Negeri, atau Konsortnya, mengikut mana-mana yang berkenaan, kuasa-kuasa itu hendaklah dijalankan oleh Majlis Raja-Raja dan peruntukan-peruntukan yang berikut hendaklah terpakai: (i) apabila menghadiri mana-mana prosiding di bawah Fasal ini, Yang di-Pertuan Agong tidak boleh disertai oleh Perdana Menteri dan Raja-Raja lain tidak boleh disertai oleh Menteri-Menteri Besar mereka; (ii) sebelum membuat keputusannya tentang apa-apa perkara di bawah Fasal ini, Majlis Raja-Raja hendaklah menimbangkan apa-apa pendapat bertulis yang mungkin telah diberikan oleh Peguam Negara tentang perkara itu; (c) dikehendaki dijalankan oleh Yang di-Pertuan Agong atau Raja sesuatu Negeri berkenaan dengan anak lelakinya atau anak perempuannya, mengikut mana-mana yang berkenaan, kuasa- kuasa itu hendaklah dijalankan oleh Raja sesuatu Negeri yang dinamakan oleh Majlis Raja-Raja dan Raja itu hendaklah bertindak mengikut nasihat Lembaga Pengampunan yang relevan yang ditubuhkan di bawah Perkara ini.(13) Bagi maksud perenggan (b) dan (c) Fasal (12), Yang di-Pertuan Agong atau Raja Negeri yang berkenaan, mengikut mana-mana yang berkenaan, dan Yang di-Pertua- Yang di-Pertua Negeri tidak boleh menjadi anggota Majlis Raja-Raja”.

58. Dengan pindaan ini Raja tidak boleh mendengar rayuan dan mengampun dirinya sendiri. Jika ada Raja atau Konsortnya yang merayu pengampunan, maka Majlis Raja-Raja akan mendengar dan memutuskan kes berkenaan.

59. Raja juga tidak boleh mendengar rayuan dan mengampun anaknya. Majlis Raja-Raja akan melantik seorang Raja lain untuk mendengar dan memutuskan rayuan pengampunan anak Raja.

60. Dengan pemansuhan kekebalan Raja-Raja daripada tindakan undang-undang, kecuali ketika menjalankan tugas rasminya, adalah dipercayai Raja tidak akan melakukan perbuatan- perbuatan yang boleh didakwa di mahkamah. Dengan ini, Raja akan dihormati rakyat.

61. Pemansuhan sekatan yang dikenakan terhadap Ahli-Ahli Parlimen dan Dewan-Dewan Undangan Negeri oleh Akta Hasutan akan mengelakkan Raja-Raja daripada melakukan sebarang perbuatan yang mungkin menarik teguran ahli-ahli dewan-dewan berkenaan.

62. Pemansuhan kuasa mengampun diri sendiri akan menjadikan tindakan undang-undang lebih berkesan.

63. Tujuan sebenar pindaan-pindaan ini bukan kerana Kerajaan ataupun rakyat ingin mengheret Raja-Raja ke mahkamah dengan sewenang-wenangnya. Tujuannya ialah supaya Raja-Raja akan menghindarkan diri daripada melakukan perbuatan yang boleh mengakibatkan tindakan undang-undang.Oleh itu, Raja akan lebih dihormati.

64. Harus diingat bahawa penghormatan rakyat terhadap Raja tidak boleh ditentukan oleh undang-undang. Dengan izin, `Respect must be earned`. Mengadakan undang-undang yang menakutkan rakyat tidak akan membawa `respect`. Dengan kesedaran Raja boleh dihadapkan ke mahkamah, Raja tentu akan mengelak daripada melakukan perbuatan yang akan menyebabkan rakyat tidak menghormati Raja. Dengan itu, Institusi Beraja akan lebih dihormati dan lebih berkekalan.

65. Bagi menguatkan usaha mengekalkan Raja dan Sistem Beraja, sebarang syor atau desakan menghapuskan Sistem
Beraja adalah ditafsirkan sebagai hasutan dan akan didakwa di bawah Akta Hasutan.

Tuan Yang di-Pertua,

66. Saya berasa amat sedih kerana pada hari ini saya terpaksa mengemukakan kepada Dewan yang mulia ini satu Rang Undang-undang untuk meminda Perlembagaan yang sedikit- sebanyak mencemar nama baik Raja dan Institusi Raja. Dengan hati yang berat saya telah mengemukakan dan mengulas pindaan-pindaan yang dicadangkan ini.

67. Kerajaan membuat keputusan untuk meminda Perlembagaan bukannya tanpa sebab. Sebenarnya seperti yang telah saya katakan, Kerajaan telah mengelak daripada membuat pindaan ini semenjak daripada mula kita mencapai kemerdekaan. Kita mengelak kerana ingin menjaga maruah Raja-Raja. Tetapi pendekatan secara ini tidak meredakan keadaan. Sebaliknya keadaan menjadi lebih buruk.

68. Akhirnya dengan berlakunya insiden Raja memukul rakyat dan sebelum ini satu lagi insiden di mana anak Raja juga memukul rakyat, Kerajaan tidak dapat memandang ringan kejadian-kejadian ini tanpa menjejaskan kredibiliti Kerajaan sebagai pemerintah yang bertanggungjawab.

69. Kerajaan terpaksa membuat pendirian tegas untuk melindungi rakyat daripada dianiaya oleh Raja. Sudah tentu pendirian ini tidak dibuat kerana dua insiden ini sahaja.Sebelum ini terdapat banyak insiden di mana Raja menganiaya rakyat, Raja menyalahi undang-undang civil dan criminal, Raja menyalahgunakan wang serta harta Kerajaan dan negara, Raja menekan dan menganiaya pegawai-pegawai.

70. Insiden di Johor hanyalah dengan izin, `the straw that broke the camel`s back`. Reaksi rakyat terhadap insiden- insiden ini jelas menunjukkan bahawa rakyat tidak lagi dapat menerima dan `tolerate` perbuatan seperti ini.

Tuan Yang di-Pertua,

71. Memang ada orang tertentu yang seolah-olah ingin memberi kuasa dan mempertahankan Raja apabila Raja melakukan jenayah. Mereka cuba memesongkan fikiran rakyat dengan menuduh bahawa Kerajaan bercadang menghapuskan Sistem Beraja.

72. Saya ingin menegaskan bahawa Kerajaan Barisan Nasional tidak bercadang sama sekali untuk menghapuskan Sistem Beraja. Ini jelas daripada pindaan yang dikemukakan.Sebarang cadangan untuk menghapuskan Sistem Beraja akan ditafsir sebagai hasutan dan Kerajaan akan mengambil tindakan di bawah Akta Hasutan ke atas sesiapa sahaja yang mengesyor atau bertindak untuk menghapuskan Sistem Beraja.

Tuan Yang di-Pertua,

73. Kerajaan sedar bahawa rakyat, khususnya orang Melayu menerima dan menyokong Institusi Raja-Raja Melayu. Tuduhan yang dibuat bahawa Kerajaan bercadang untuk menghapuskan Sistem Beraja adalah kerana kepentingan politik semata-mata.Kerajaan yang mewakili majoriti orang Melayu dan kaum-kaum lain akan mematuhi kehendak rakyat dan tidak akan melakukan sesuatu yang tidak disukai.

74. Oleh kerana jelas majoriti rakyat berbilang kaum di negara ini masih menghendaki Sistem Beraja, khususnya Sistem Raja Berperlembagaan, maka Kerajaan akan menentukan sistem ini dilindungi oleh Perlembagaan.

Tuan Yang di-Pertua,

75. Ada pihak yang berpendapat bahawa Raja Melayu diperlukan untuk melindungi orang Melayu. Peristiwa Perjanjian MacMichael dan Malayan Union jelas membuktikan bahawa yang sanggup dan mampu melindungi orang Melayu ialah orang Melayu sendiri. Jika tidak kerana mereka bangun dan menentang Malayan Union, hari ini orang Melayu akan menjadi pengemis di negeri sendiri.

76. Percubaan pihak yang cuba menakutkan orang Melayu terhadap pindaan ini adalah kerana mereka ingin menggunakan sentimen kaum untuk kepentingan parti mereka. Sejarah mereka tidak boleh meyakinkan kita bahawa mereka ikhlas.Mereka inilah yang telah cuba melemahkan orang Melayu dengan memecahbelahkan UMNO dan mengadakan kerjasama dengan pihak- pihak tertentu yang diragui oleh orang Melayu.

77. Apakah hanya dengan menghalang Raja daripada melakukan jenayah maka Raja akan hilang kedaulatan dan tidak lagi menjadi Raja? Pendapat bahawa Raja hanya boleh menjadi 33 Raja jika ia berhak dan diberi keistimewaan melakukan jenayah adalah bertentangan dengan konsep Raja sebagai punca undang-undang. Di zaman dahulu di Barat, Raja memang mempunyai hak melakukan jenayah. Umpamanya mengikut kepercayaan kepada konsep, dengan izin, `Droit du seigneur` (right of the Lord) atau Hak yang di-Pertuan, Raja berhak bermalam dahulu dengan semua pengantin baru.

78. Tetapi di Barat pun semua hak ini telah dihapuskan.Sebab itu di negara-negara Barat yang mengekalkan Sistem Beraja, tidak ada kekebalan secara khusus bagi Raja. Jika ada pun sebutan bahawa Raja tidak boleh dihadapkan ke mahkamah, ini hanyalah formaliti sahaja. Raja, Kerajaan dan rakyat tahu bahawa jika Raja melakukan jenayah, ia akan dihadapkan ke mahkamah, dan ia akan diturunkan dari takhtanya. Justeru itu, Raja di negara Barat tidak akan dengan sengaja melakukan jenayah.

79. Walaupun jelas Raja-Raja di Barat tidak kebal atau im- mune daripada tindakan undang-undang dan bukan undang- undang, Raja masih tetap juga Raja. Mereka masih dihormati dan disegani.

Tuan Yang di-Pertua,

80. Di zaman British, Raja-Raja Melayu bukan sahaja tidak kebal tetapi juga berada di bawah telunjuk pegawai-pegawai British. Mereka boleh dinaikkan atau diturunkan dari
takhta. Satu daripada ugutan MacMichael supaya Raja menandatangani Perjanjian Malayan Union ialah mereka akan diturunkan dari takhta jika mereka tidak menandatangani Perjanjian tersebut.

81. Dalam keadaan sebegini pun, Raja masih terus menjadi Raja. Rakyat tidak menuntut supaya Raja-Raja disingkir atau Sistem Beraja dihapuskan walaupun Raja-Raja telah menyerahkan negeri-negeri Melayu kepada penjajah. Sayugia diingatkan bahawa pada masa itu Raja-Raja di Indonesia, India dan Pakistan telah ditolak oleh rakyat yang menuntut kemerdekaan. Sebaliknya rakyat Malaysia, terutama orang Melayu dan UMNO, telah berjuang untuk menyelamatkan Raja- Raja dan Sistem Beraja.

82. Dengan tindakan orang Melayu melawan Malayan Union adalah jelas bahawa nasib orang Melayu berada di tangan rakyat Melayu. Keselamatan orang Melayu tidak terjejas dengan Raja Melayu tidak memiliki hak untuk melakukan jenayah. Ada pihak yang berkata dengan penghapusan hak Raja melakukan jenayah, maka orang Melayu tidak akan Melayu lagi atau akan habislah keistimewaan kedudukan orang Melayu. Ini tidaklah benar. Ini adalah fitnah. Yang akan menjamin Melayu terus Melayu dan hak-hak orang Melayu terus terpelihara ialah orang Melayu sendiri. Merekalah melalui wakil-wakil dan Kerajaan yang mereka pilih yang mencipta dan melaksanakan berbagai-bagai rancangan untuk memelihara dan menebus maruah bangsa Melayu.

Tuan Yang di-Pertua,

83. Seorang Raja telah menyoal kenapakah pindaan Perlembagaan ini dikaitkan dengan agama Islam sedangkan Kerajaan ini tidak bersetuju dengan pelaksanaan undang- undang syarak dan hudud. Menurut Baginda, Baginda sedia menerima hukum-hukum Islam tanpa immuniti tetapi tidak sanggup menerima undang-undang negara yang dikatakan bukan undang-undang Islam.

84. Sama ada direstui atau tidak oleh Baginda, kedudukan Raja-Raja Melayu semenjak merdeka ditentukan oleh undang- undang, iaitu Perlembagaan. Undang-undang inilah juga yang memberi keistimewaan-keistimewaan tertentu kepada Raja. Di antara keistimewaan ini ialah immuniti daripada tindakan undang-undang. Jika Raja sanggup menerima immuniti di bawah undang-undang yang bukan undang-undang Islam, kenapakah penghapusan immuniti dalam undang-undang yang sama tidak mahu diterima oleh Raja?

85. Dalam Islam ada dua prinsip yang dipegang kuat berkenaan dengan undang-undang. Yang pertamanya ialah tidak ada perbezaan antara umat Islam daripada segi penguatkuasaan hukum-hukum Islam. Raja dan rakyat adalah sama sahaja.Immuniti bagi Raja adalah bertentangan dengan prinsip ini.Menolak penghapusan immuniti supaya dikekalkan perbezaan antara Raja dan rakyat dalam undang-undang tidak mencerminkan pegangan yang kuat kepada prinsip Islam.

86. Menerima immuniti daripada undang-undang yang dikatakan bukan undang-undang Islam, tetapi menolak penghapusan immuniti ini dalam undang-undang yang sama amatlah bercanggah dengan dakwaan hanya sanggup menerima undang- undang Islam sahaja.

87. Islam memberi banyak kelonggaran. Islam mengambilkira segala faktor dan keadaan yang dihadapi oleh umatnya.Demikian dalam menunaikan ibadat pun keadaan alam sekeliling, kesihatan individu dan keadaan semasa diambilkira. Oleh itu, sembahyang boleh dilakukan tanpa gerak badan tertentu, tanpa menghadapi kiblat, didahulukan, dikemudiankan atau dicantumkan, berjemaah atau berseorangan.Rakyat Palestin yang dihalau keluar oleh Pemerintahan Zionis boleh sembahyang tanpa menanggalkan kasut. Dalam ibadat- ibadat lain kelonggaran juga diberikan. Demikian juga dengan penguatkuasaan hukum hudud. Keadaan alam sekeliling dan masyarakat perlu diambilkira. Sebab itu tidak banyak negara yang majoriti penduduknya terdiri daripada orang Islam yang melaksanakan hukum hudud. Yang melaksanakannya pun tidak melaksanakan dengan sepenuhnya.

88. Kerajaan tidak menolak hukum hudud. Pelaksanaannya mestilah mengambilkira keadaan negara di mana penduduk Islamnya hanya merupakan 56 peratus dan mereka masih daif dalam berbagai-bagai bidang. Pentadbiran yang menolak kelonggaran yang diberikan oleh Islam sebenarnya tidak mematuhi ajaran Islam. Islam tidak menyuruh orang Islam atau Kerajaan Islam melaksanakan hukum Islam secara membuta- tuli sehingga boleh membinasakan diri. Sebab itu Nabi menyuruh pengikutnya pergi ke Habsyah untuk menyelamatkan diri. Sebab itu Nabi berhijrah ke Madinah untuk menyelamatkan Islam dan perjuangan Islam.

89. Jika keadaan mengizinkan, kita akan menguatkuasakan hukum hudud. Tetapi janganlah sementara kita menunggu hukum hudud dilaksanakan, kita melakukan sesuatu yang bertentangan dengan ajaran Islam. Sebenarnya jenayah yang dilarang dalam undang-undang negara ini adalah juga yang dilarang oleh agama Islam. Apakah Raja berkenaan mahu kebebasan melakukan jenayah ini hanya kerana kita belum boleh melaksanakan hukum hudud yang melarang jenayah yang sama?

90. Prinsip yang kedua ialah tidak ada kekebalan dalam Islam. Semua hukum adalah untuk semua umat. Raja yang mahu dirinya kebal daripada undang-undang sudah tentu menentang prinsip Islam ini.

Tuan Yang di-Pertua,

91. Akhirnya saya ingin menyentuh mengenai masalah menasihati Raja. Seperti yang telah saya sebutkan, Raja dikehendaki menerima nasihat Kerajaan. Di negara-negara lain di mana Sistem Beraja masih wujud walaupun tidak ada peruntukan khusus bahawa Raja bertindak mengikut nasihat
Kerajaan, namun Raja tidak pernah bertindak bertentangan dengan nasihat Kerajaan. Oleh itu, perhubungan di antara Raja dengan Kerajaan yang mewakili rakyat tetap baik. Lebih daripada itu, di negara-negara ini Raja dihormati dan disanjung tinggi oleh masyarakat.

92. Malangnya, di Malaysia walaupun ada peruntukan bahawa Raja harus bertindak mengikut nasihat Kerajaan, tetapi pihak Raja memegang kepada tafsiran nasihat yang diterima umum — iaitu nasihat boleh diterima atau ditolak. Tafsiran ini adalah salah. Dalam pada itu, ada pula perkara tertentu yang Raja menganggap ianya tidak perlu diberi nasihat.Dengan ini banyaklah perkara yang dilakukan yang bertentangan dengan Kerajaan yang mewakili rakyat.

93. Masalah yang dihadapi hari ini berpunca daripada pendapat bahawa Raja boleh membelakangkan Kerajaan rakyat.Tindakan curang yang berlaku adalah kerana nasihat tidak dihiraukan. Tidak adanya persetujuan terhadap pindaan ini juga berpunca daripada keengganan Raja menerima nasihat.

94. Jika ini berterusan, maka Kerajaan Demokrasi Berparlimen tidak dapat wujud sepenuhnya dan sebenarnya.Inilah sebabnya Kerajaan membawa pindaan ini kepada Dewan.Jika proses ini dipertikaikan, maka keputusan boleh dibuat oleh mahkamah. Sebagai Kerajaan yang berpegang teguh kepada, dengan izin `rule of law` kita akan patuh kepada keputusan mahkamah. Di masa yang sama, perkara ini tidak harus dilihat daripada sudut undang-undang sahaja. Ia perlu dilihat daripada sudut politik juga.

95. Di waktu Raja menyerahkan negeri-negeri Melayu kepada British, rakyat mengambil tindakan politik untuk mendapatkan balik negeri-negeri Melayu dan mengekalkan Institusi Raja.Walaupun daripada segi undang-undang rakyat tidak berhak kerana semua perjanjian dibuat antara British dan Raja sahaja, pihak British menghormati tindakan politik rakyat.

96. Saya berharap Raja-Raja Melayu juga akan mengambil iktibar daripada sejarah negara, khususnya sejarah Malayan Union dan menerima kehendak politik negara. Walaupun tanda- tanda menunjukkan bahawa Raja-Raja tidak menerima pindaan ini, saya berharap selepas pindaan ini diluluskan oleh Dewan Rakyat dan Dewan Negara, Raja-Raja Melayu akan menerima dan meluluskan undang-undang ini.

Tuan Yang di-Pertua, Saya mohon mencadangkan